Student - 3 oktober 2019

Overeind blijven in de Chinese werkcultuur

tekst:
Gastredacteur

Wie? Evelien Konings (26), masterstudent Forest and Nature Conservation en Geo-Information Science
Wat? Thesisonderzoek naar lianen
Waar? Xishuangbanna Tropical Botanical Garden, Mengla, China

Tekst Anna den Hartog

‘Toen ik me aan het oriënteren was op een thesisonderwerp, sprak ik met verschillende onderzoekers van de Bosecologie-groep. Daar hoorde ik over onderzoek in het Chinese regenwoud dat me intrigeerde. Nog maar weinig mensen hadden dit soort onderzoek gedaan. Ik zou gaan kijken hoe lianen zich aanpassen op waterbeschikbaarheid onder invloed van de klimaatverandering. Het voelde als onontgonnen terrein.

29-HEW foto 2 IMG-20190927-WA0005 (002).jpg

Vanaf het moment dat ik arriveerde in Xishuangbanna Tropical Botanical Garden was ik enorm onder de indruk van de uitzonderlijke plantenrijkdom. Vanuit de botanische tuin trokken we ook dieper het regenwoud in om samples van lianen te verzamelen. Dit was nóg mooier; er zijn daar zo veel ongebruikelijke planten en insecten.

In het onderzoekscentrum in de botanische tuin onderzochten we de samples. De onderzoekers waren voornamelijk Chinees. Hun werkethiek is meer hiërarchisch en ze lijken bijna elk moment van de dag wel aan het werk te zijn. Na het avondeten waren ze vaak nog lang bezig in het lab of op hun computers.

Ik had in deze omgeving moeite om de balans te vinden tussen de hoge verwachtingen en mijn eigen grenzen. Het jaar daarvoor was bij mij de ziekte van Lyme vastgesteld. Ik was nog bezig te ontdekken wat ik wel en niet aankon, en dat was niet hetzelfde als voorheen. Ik merkte bijvoorbeeld dat ik na een lange dag, waar ik eerder geen moeite mee had, dagen nodig had om bij te komen. Als ik niet de tijd daarvoor nam, kwamen de symptomen weer in alle hevigheid terug.

Ik heb echt moeten leren om stand te houden en nee te zeggen

Uiteindelijk hebben mijn collega’s en ik uit noodzaak en na lang praten een oplossing gevonden. We besloten om het werk anders te verdelen, zodat ik dingen kon doen die lichamelijk minder belastend waren. Ik kon mijn dagen zelf inplannen en pauzes nemen als het nodig was. Ik heb echt moeten leren om stand te houden en nee te zeggen. In het begin zagen mijn collega’s de situatie niet goed in, maar uiteindelijk wel. Als er iets is wat ik graag wil meegeven aan toekomstige thesisstudenten, is het om erop te vertrouwen dat je eigen instinct weet wat goed voor je is, en om niet te twijfelen om dit aan te geven.

Het was soms moeilijk, maar nu alles achter de rug is kijk ik erop terug als een helende ervaring die me dichter bij mezelf heeft gebracht.’


Re:ageer