Student - 30 mei 2018

Een avontuur in de Bijlmerbajes

tekst:
Lotje Hogerzeil

Lotje Hogerzeil (25), MSc Urban Systems Engineering, blogt over haar deelname in de Student Challenge van 2018: Design the Ultimate Sustainable Urban Greenhouse. Eindelijk kreeg ze de design site – één van de torens van de voormalig Bijlmerbajes in Amsterdam – van binnen te zien.

© Sven Menschel

Helemaal naar de isolatiecellen op de 13e verdieping – daar werd je naartoe gestuurd wanneer je je, als vrouwelijke gevangene van de Bajes, had misdragen. Na het beklimmen van al die trappen bereikte ik de isolatieverdieping, samen met 20 vertegenwoordigers van de andere teams. WUR had van elk deelnemend team een vertegenwoordiger ingevlogen voor een zogeheten ‘Data-Mining’ event.

Ik kwam als één van de eersten boven aan, terwijl de meerderheid van mijn opponenten nog puffend en hijgend naar boven probeerde te komen. Ha – dat is alvast één manier om ze te verslaan, hoorde ik mezelf denken. Dit was de eerste keer dat we de binnenkant van de Vrouwentoren konden zien, ruiken, horen en ervaren. En ik had zojuist een voorsprong behaald.

Gevangen in een penthouse
Mijn beeld van een gevangenis was tot zover gebaseerd op Das Experiment en Prison Break: rijen en rijen cellen met tralies, bewakers patrouillerend over gallerijen van twee verdiepingen, gevangen die op hen spugen van bovenaf. De Vrouwentoren kwam niet eens in de buurt van mijn beeld.

Voorheen, in de jaren zestig, hadden de architecten het idee om een gevangenis te ontwerpen die radicaal anders was dan anders – met succes. Geen tralies, geen cellen, maar ‘leefkamers’, een privé-wc en wasgelegenheid voor elke gevangene. Ik verwachtte de kille sfeer de je bekruipt wanneer je een ruimte betreed waar ongure dingen zijn gebeurd. Deze leefkamers voelden meer als bescheiden penthouses. Ik zag meteen voor me hoe de 3300 toekomstige Bajeskwartierbewoners een toptijd tegemoet gaan hier.

Gebruik je zintuigen
Het bezoek aan de toekomstige Green Tower (zo gaat-ie heten) – eindelijk, na al die maanden werk gebaseerd op louter video’s, blauwdrukken en online colleges – bracht alle ideeën waar ons Evergreen team sinds januari aan werkt tot leven. Tijdens een diner bij INSTOCK, aan het eind van de dag, sprak Arnold Bregt (de nieuwe decaan) ons toe, en drukte ons op het hart: ‘Grijp deze kans en gebruik je zintuigen! Gebruik je oren, ogen, neus en zelfs je onderbuikgevoel om de Bijlmerbajes te ervaren.’

Ja, professor Bregt, je leest mijn gedachten. Ik kan een project alleen mijn volledige aandacht geven als ik continu al mijn zintuigen moet gebruiken. Maar toch, professor Bregt, is het vaker de uitzondering dan de regel dat ik al mijn zintuigen moet gebruiken binnen de universiteitsmuren. Colleges volgen in een lokaal volgepropt met 50 mensen en kennis absorberen van 9 tot 5 vergt slechts uitmuntende zitvaardigheden en auditieve - en visuele basisskills.

Soms maak ik me zorgen om mijn medestudenten die niets anders doen dan colleges volgen en wonen in de bibliotheek. Ik wil niet weten wat er van mijn zintuiglijke vermogen over zou zijn als ik niet had meegedaan. Het zal wel voorbestemd geweest zijn dat ik deelneem aan deze challenge.