Student - 6 oktober 2016

Column: Totalitaire vredigheid

tekst:
Stijn van Gils

Ook in Wageningen zijn studenten echt niet allemaal lieverdjes. Dat ik regelmatig niet kan slapen omdat onze Ceresburen één of ander oordop-resistent clublied hebben bedacht, kun je nog futiel noemen. Maar soms gaan ook onze verenigingsleden overduidelijk te ver.

Twee jaar terug sloeg een barman bij Argo bijvoorbeeld twee Ceresleden neer. Die liepen geen hersenoedeem op zoals het recentste slachtoffer in Groningen, wel hadden ze verschillende hechtingen nodig. Begin dit jaar nog werd een Ceres-activiteit afgelast, omdat dronken eerstejaarsstudenten langs de snelweg liepen. Wageningse bangalijsten hebben mij nog niet bereikt, maar misschien zit ik gewoon niet in de loop.

Dat er stemmen opgaan om ontgroeningen – herstel, ‘verenigingsintroductietijden’ – ook hier te verbieden, is prima te begrijpen. Sterker nog, elke activiteit van een studentenvereniging is een potentiële bedreiging voor het zorgvuldig opgebouwde WUR-imago. Eigenlijk is het bewonderingswaardig dat rector Arthur Mol slechts een softe oproep doet om vooral lief met elkaar om te gaan.

Het is nu eenmaal de trend om geen risico’s met jongeren en hun onvolgroeide brein te nemen. Basisschoolleerlingen fietsen ook steeds minder vaak zelf naar school – te gevaarlijk. Op de middelbare school staan talloze huiswerkbegeleidingsclubs klaar om onwelwillende scholieren tóch verder te helpen – straks krijgen ze geen goede opleiding. Universiteiten, ook de WUR, proberen met presentielijsten te voorkomen dat studenten een college missen – stel je voor dat ze zakken voor hun tentamen. Nog even en we leven in totalitaire vredigheid. Dan is het schier onmogelijk geworden enige grove stommiteit te begaan.

Lekker veilig, maar ook griezelig. Want als je nooit in de gelegenheid bent geweest om iets echt goed fout te doen, hoe overtuig je dan jezelf dat je het ook echt goed kunt doen?

Misschien loop ik liever het risico op een bangalijst te belanden.


Re:ageer