Student - 20 maart 2020

Blog: Een blokje om

tekst:
Geert van Zandbrink

In deze periode van coronaquarantaine speelt het leven zich vooral binnen af. Ook Geert van Zandbrink blijft thuis, maar loopt af en toe een broodnodig blokje om voor frisse lucht.

Vanuit het huis waarin ik mijn quarantaine uitzit, in het centrum van Wageningen, loop ik zo de markt op. Met een blik naar links neem ik een vrijwel verlaten Hoogstraat in me op. Een enkeling waagt zich in het openbare leven om een boek te kopen, of iets anders waarmee de zee van tijd die is vrijgekomen ingevuld kan worden. De consumptiemaatschappij is daar toch even tot stilstand gekomen. In de etalage van een boetiekje prijkt een poster die het tweede kledingstuk voor de halve prijs aanbiedt; pal ernaast is een briefje tegen de ruit geplakt dat vermeldt dat de winkel tot en met 31 maart gesloten zal zijn.

Tijdens de markt op woensdagochtend was het dan wel weer een drukte van jewelste. Plots heeft men tijd om zijn groenten en brood op het marktplein te komen uitzoeken. Sterker nog, het is het uitgelezen moment om het huis met een gepast excuus te verlaten. Zo op het oog werd de grens van honderd mensen grof overschreden. De afstand van anderhalve meter werd in ieder geval niet aangehouden: uitgebreid en levendig wordt het doen en laten van het virus dat de maatschappij in zijn greep houdt besproken, de schijnbare feiten worden verdedigd met fabels en andersom. Bij wijze van mooi meegenomen komen de marktbezoekers thuis met verse en lokale voedselwaren (zonder plastic omhulsel).

Het coronavirus dwingt ons om ons een stuk duurzamer te gedragen

De hoek om richting de Walstraat spelen studenten een spel met een bal en petflessen die gevuld zijn met water. Bulderend gelach bereikt zelfs de kruispunten, waar normaal gesproken vooral het geluid van het verkeer te horen is. Maar auto’s zijn er niet, de meeste parkeerplekken zijn zelfs leeg. In de verte, op het gras dat Duivendaal omringt, speelt een duo badminton. Volledig windstil is het toch niet, bedenk ik, maar goed, geef ze eens ongelijk. De spelende studenten doen me denken aan kinderen op vakantie op een Franse camping, zoveel rust en vrede stralen zij uit, zoveel speels geluk en zorgeloosheid.

Mijn wandeling vervolgend door het parkje achter de Junushoff concludeer ik plots dat we het kunnen: onze drang naar consumptie loslaten, ons focussen op het nu en de stress laten varen. Het coronavirus dwingt ons om ons een stuk duurzamer te gedragen en het blijkt mogelijk. Natuurlijk is het slechts voor even, natuurlijk zal een groot deel van ons ‘normale’ leven terugkomen als deze crisis voorbij is. Maar elk kind dat leert lopen zal ooit zijn eerste stapjes moeten zetten. Daarna is het vallen en opstaan, maar de druk is eraf. Al doen we het per ongeluk, met hulp van het lot, we kunnen het. De toekomst is van ons.


Re:ageer