Organisatie - 1 januari 1970

‘Ze zeggen dat ik goed kan schrijden’

Bij promoties, bultuitreikingen en inaugurele redes in de Aula loopt er altijd een mevrouw met een zwarte jurk en de rinkelende stok rond, de pedel. Sinds begin mei heeft ze niet één, maar twee gezichten, allebei nieuw. Renata Michel en Marjan Fortuin delen de toga. ‘Geen probleem, want we zijn toevallig even lang.’

Renata Michel (37), wilde na acht jaar op de telefooncentrale van Wageningen UR graag eens mensen zien tijdens haar werkdag. ‘Ik had alleen maar cybercontact. Gastvrouw zijn is erg leuk, al het ceremonieel er omheen is helemaal mijn ding. Het is alsof ik de hele dag aan het trouwen ben. Mijn dochter van bijna vijf vertelde ook op school over mijn nieuwe baan, dat ik in een zwarte jurk liep en met een stok sloeg. Toen kwam de juf toch even vragen wat ik nou deed.
Ik was de eerste week heel bang iets verkeerd te doen. En het ging ook een keer mis toen ik hora est moest zeggen ten teken dat de tijd om was voor de verdediging van de promotie. Op het moment dat ik wilde slaan, voelde ik de staf over de vloer weglijden. Ik kon alleen nog zachtjes hora est zeggen. Daar kreeg ik later nog commentaar op. Maar die onzekerheid is voorbij. Nu grappen ze hier dat ik de scheuren in de muur sla met die staf.
Omdat je als eerste de trap oploopt letten de mensen die achter je lopen erg op je schoenen. Ik heb daarom speciaal net deze zwarte schoenen gekocht, met een puntig, hoog hakje. Thuis op de boerderij zou ik die niet aankunnen. Bij hoogleraren verbaas ik me nog wel eens over de kleur van de broek onder hun toga. Dat zou toch een mooie donkergrijze moeten zijn.’
Marjan Fortuin (58) werkte op de contractafdeling van AFSG toen ze solliciteerde als pedel. ‘Ik had nooit gedacht dat je kon solliciteren op die functie. Ik had het op zich wel naar mijn zin op mijn werk, maar het was wel stressvol. Hier is het altijd vrolijk en een beetje feest. Je begeleidt de ceremonie van A tot Z en je bent gastvrouw. Je ontvangt de promovendi en hun familie en de hoogleraren. Je moet mensen in een reservetoga helpen, baretten passen, befjes goed doen. Juist die combinatie maakt het leuk.
Ik krijg te horen dat ik goed kan schrijden. Ook ik heb speciaal nieuwe schoenen gekocht, elegante zwarte met een hakje en een riempje om de enkel. Laatst liep ik als pedel met zwarte cowboylaarzen. Toen had ik even niet nagedacht over mijn schoenen toen ik naar mijn werk ging.
Echte fouten heb ik nog niet gemaakt. Wel herinnerde ik net de commissie aan de bul van de promovendus. Alleen moest de promotie nog beginnen. Maar dat komt omdat we gister al onderaan de trap stonden, na de beraadslagingen van de commissie, toen ik opmerkte dat niemand de bul had meegenomen.
Trouwens, mogen we alle hoogleraren er nog even aan herinneren dat ze voor 30 juni hun toga op moeten komen halen? Want de togakamer wordt deze zomer opnieuw opgeknapt.’ / Yvonne de Hilster

Re:ageer