Student - 16 december 2009

Woensdag 16 december, el mundo es un pañuelo

tekst:
Gastredacteur

De wereld is een zakdoek, volgens dit Spaanse gezegde. Oftewel, wat kan de wereld klein zijn. Zo voelt het op dit moment in Kopenhagen.

icoon_co2.jpg
Suzanne Maas, masterstudente Environmental Sciences en medewerker Project Survival.
 
Ik ben in Kopenhagen aanwezig met twee doelen. Afgelopen jaar heb ik 4 maanden gewerkt bij Fundación del Río, een organisatie die werkt in het zuid-oosten van Nicaragua. Daar heb ik onder andere de directeur geholpen bij de voorbereidingen voor de klimaattop, en hier aangekomen zetten we deze samenwerking voort. Daarnaast ben ik betrokken bij Project Survival, een project dat ik samen met vrienden en studiegenoten heb opgezet, waarbij we met subsidie van het ministerie van VROM 9 Afrikaanse jongeren naar Kopenhagen hebben kunnen laten komen om hun nationale delegaties te ondersteunen. Ons project dient twee doelen: de stem van jongeren in de klimaatonderhandelingen versterken en kleine delegaties ondersteunen.
Naast de daadwerkelijke bijdrage van de jongeren in hun delegatie streeft Project Survival ook een meer symbolisch doel na: het aankaarten van de enorme verschillen in grootte van delegaties (tussen rijke en armere landen) op een conferentie als deze, en de onvermijdelijke gevolgen die dat heeft op de uitkomst van de onderhandelingen. In het geval van de klimaattop, hoe kun je ooit komen tot een eerlijk en effectief klimaatverdrag als het al begint bij ongelijke vertegenwoordiging?
Thuis
Omdat ik - zoals vrijwel alle mensen die via NGO's geaccrediteerd zijn - het conferentiecentrum niet meer in kan en wel behoefte had aan een dagje wat anders heb ik vandaag een beetje de toerist uitgehangen en ben ik naar een fototentoonstelling op het grote Kongens Nytorv plein geweest. Al lopend door de stad kwam ik op bijna iedere straathoek wel een bekende tegen: studiegenoten, bekenden van de klimaattop in Poznan vorig jaar, mede-FairClimate ambassadeurs met wie ik naar Brazilië geweest ben, collega's uit Nicaragua en zoveel anderen die ik deze week ontmoet heb en die ook de toegang tot het Bella Center ontzegd is. En zomaar koffie drinken met een vriendin uit Nederland in café The Living Room. Zo voelt Kopenhagen al bijna als thuis.
Zakdoek
Maar ook de grote diversiteit aan nationaliteiten maakt de wereld een zakdoek in Kopenhagen. Gisterenavond was er een concert van Gogol Bordello op Rådhuspladsen, waar ter ere van de klimaatconferentie het podium van Hopenhagen (onder de zinspreuk "let's turn Copenhagen into Hopenhagen") gevestigd is. Deze klezmer-punkband is misschien wel de meest internationale band die te vinden is, met leden uit Rusland, Engeland, Oekraïne, Ethiopië, Ecuador en de VS. Al 'we are a community' zingend lieten ze in ieder geval mensen uit nog veel meer verschillende landen samen dansen en springen in de Kopenhaagse sneeuw.
Ontmoedigend
Alhoewel de grote diversiteit aan nationaliteiten in de stad enkel tot vreugde leidt, is dit in de voortgang van de klimaatonderhandelingen wel anders. Om minister Cramer te quoten: "geen idee of er iets uit gaat komen". Voor een conferentie waarop zou moeten worden besloten over de opvolger van het Kyoto Protocol, en daarmee de manier waarop wij allen tezamen klimaatverandering aan willen gaan pakken klinkt dat erg ontmoedigend. En de verdere signalen die ik opvang over wat er gebeurt in het Bella Center maken het er niet beter op: eergisteren liep de Afrikaanse groep uit protest weg uit de plenaire zaal en China en de VS staan in de onderhandeling lijnrecht tegenover elkaar.
Verantwoordelijkheid
In het kort komt het op het volgende neer: er moet in Kopenhagen besloten worden over hoe verder te gaan nadat de afspraken onder het Kyoto Protocol (KP) aflopen (in 2012). Er zijn ruwweg twee opties te identificeren: 1) De rijke landen, wiens verplichtingen zijn opgenomen in het KP, scherpen hun emissiereducties aan in de periode na 2012 en voor de opkomende economieën (zoals China, India en Brazilië) en arme landen wordt een tweede verdrag opgesteld waarin hun verplichtingen en rechten worden opgenomen, en 2) Er komt een nieuw verdrag (het Copenhagen Protocol?) waarin emissiereductie doelstellingen voor zowel rijke landen als voor opkomende economieën worden vastgesteld. Zowel de Afrikaanse groep als China zijn ronduit tegen het verlaten van het Kyoto Protocol, omdat zij stellen dat rijke landen de grootste historische verantwoordelijkheid hebben voor de huidige CO 2 concentraties en daarom leiderschap en het goede voorbeeld moeten tonen, door zelf hoge emissiereducties te accepteren, in plaats van de schuld af te schuiven op de opkomende economieën. De VS echter kunnen het woord Kyoto niet meer horen, en weigeren zelf emissiereducties op zich te nemen als China geen concrete doelen stelt voor de vermindering van de uitstoot van broeikasgassen.

Met nog maar twee dagen onderhandelen te gaan wordt de sfeer op en rondom de conferentie steeds grimmiger. Wat hebben we liever: geen verdrag en meer onderhandelingen later dit jaar, of wel een verdrag, maar een die veel te zwak is om de oorzaken van klimaatverandering aan te pakken. Het lijkt een keuze tussen twee kwaden. Ik hoop dat we Kopenhagen nog kunnen veranderen in Hopenhagen...
 
Meer over Project Survival NL is te lezen op http://projectsurvivalnl.blogspot.com
 
 
 

Re:ageer