Student - 27 september 2007

Winter in Brazilië

1357_nieuws.jpg
Ruud Janssen is net een paar weken terug uit Brazilië, waar hij voor het plaatselijke KNMI werkte aan een model van de interactie tussen klimaat en vegetatie. Deze week krijgt hij zijn MSc-diploma Earth System Science, waarna hij als aio verder gaat werken aan dat computermodel.
‘Mijn onderzoek ging over het droge noordoosten van Brazilië. In het gebied waar ik zelf zat, was het ook droog, maar dat kwam vooral doordat het winter was. Toen ik aankwam was het gras nog groen, toen ik wegging was het helemaal bruin. Gelukkig vielen de temperaturen erg mee. Overdag was het nog vijfentwintig graden, en ’s nachts vijftien. De Brazilianen vonden dat al koud.
Het instituut waarvoor ik werkte ligt ergens tussen Rio de Janeiro en São Paolo. Daar woonde ik ook, in het gastenverblijf. In het begin deelde ik een kamer met twee andere mensen. Dat was soms wel vervelend, vooral wanneer zij veel later naar bed gingen dan ik. Eén keer kwam één van hen om half twee ’s nachts binnen, zette ze de tv aan, en ging zitten bellen. Toen hij naar bed ging, begon hij ook nog eens enorm te snurken. Toen had ik het helemaal gehad.
Toch kon het goed met ze vinden. Brazilianen zijn erg sociaal en vieren veel feestjes. Het is ook grappig om te zien dat ze onderling zo goed mengen. Brazilianen komen namelijk overal vandaan en zijn in allerlei verschillende gedaantes te vinden. Zo heb je bijvoorbeeld de Indiaanse Braziliaan, de Portugese, de Italiaanse, de Afrikaanse en de Japanse. Het is heel vreemd om iemand met een Japans uiterlijk Portugees te horen praten. Zelf werd ik ook wel eens aangezien voor een Braziliaan. Na twee weken werd mij al de weg gevraagd. Jammer alleen dat mijn Portugees even slecht is als hun Engels.
Ik ben er ook een paar keer op uitgetrokken. Bijvoorbeeld naar het gebied waarover mijn onderzoek ging, gewoon om het eens in het echt te zien. Daar ontdekte ik trouwens dat mango’s aan bomen groeien.
Ook ben ik op bezoek geweest bij de familie van een vriend, in een dorpje van zestig inwoners. Toen we tijdens een wandeling bij een mooie waterval aankwamen, zagen we een meisje dat als verdoofd naar het water zat te staren. Het bleek dat haar vriend net een kwartier daarvoor in het water was gesprongen en was verdronken. We zagen zijn voeten nog drijven. Dat was wel een heel vreemde ervaring.
Natuurlijk ben ik ook in Rio de Janeiro en São Paolo geweest. Maar als je één Braziliaanse stad hebt gezien, heb je ze allemaal gezien. Rio heeft wel bijzondere plekken, maar verder zijn de steden erg rommelig. Dat komt vooral door de snelle groei die ze hebben doorgemaakt. Ze hebben niet echt bedacht hoe de steden eruit moesten zien, dus zie je alleen maar beton en flats. En het vliegveld van São Paolo ligt daar gewoon middenin. Toen ik daar opsteeg kon ik zo bij de mensen naar binnen kijken.’

Re:ageer