Organisatie - 1 januari 1970

Willy’s instrumenten staan op de Chinese muur

Ooit liepen er zes volleerde instrumentmakers rond op Meteorologie, het vroegere Natuur- en Weerkunde. Nu nog maar één. 'En het is toch zo'n mooi vak’, verklaart Willy Hillen. 'Maar het is niet anders.'

Veertig jaar zit Hillen in het vak en nog steeds op dezelfde plek op Duivendaal. In 1964 kwam hij na de Ambachtschool als leerling-instrumentmaker op de vakgroep; in drie jaar voltooide hij de Bemetel-opleiding plus de Leidse Instrumentmakers School. 'In die tijd kon je niets kopen. Je moest echt alles zelf maken en ontwerpen. Dat was het allermooiste van dit werk.’
Als er projecten in het buitenland waren, gingen de ook instrumentmakers mee. Veertig graden onder nul in Finland, veertig graden boven nul in Niger, Hillen heeft het allemaal meegemaakt. Zelfs op de Chinese Muur staan instrumentjes om windprofielen te meten die door hem zijn gemaakt.
Hillen laat een model van dat windmetertje zien: een metalen staafje met drie witte punt-hoedjes die rond kunnen draaien. ‘En die staat ook op de Chinese Muur’, zegt Hillen, wijzend op een langwerpige metalen doos met een ruitje voorin. 'Dat is ook mijn ontwerp. Het is een scintillatiemeter, om luchttrillingen te meten. Daar ben ik wel trots op.'
De laatste jaren is er veel veranderd in het werk van Hillen. En over die veranderingen is hij lang niet altijd tevreden. ‘Ik ben Antoon Jansen opgevolgd, die was chef. Maar ik krijg geen salarisverhoging omdat ik geen instrumentmakers meer onder mij heb, die werden te duur. Ondertussen ben ik wel doorgegaan met cursussen geven en stagiaires begeleiden. En ik moet harder werken omdat ik het werk nu alleen moet doen. Maar ik ben er niets wijzer van geworden. Dat steekt me.’
‘Mijn functie is ook veranderd. Ik ben nu assistent-waarnemer; ik heb weekenddiensten en zorg dat het instrumentarium goed functioneert op het Meteostation Haarweg. Allemaal best hoor, maar ik vond instrumenten maken en ontwerpen veel leuker.’
'En als het nieuwe gebouw, het Atlasgebouw klaar is, ben ik al mijn machines kwijt die in de kamer hiernaast staan. Die gaan naar een afdeling voor bankwerkers. Heel jammer, ik ben daar altijd heel zuinig en precies mee omgegaan. Iedereen weet mij altijd te vinden. 'Willy maakt het wel!' Al die bedankjes - leuk hoor! Maar ik heb in veertig jaar nog nooit een gratificatie gehad.'/ LW

Re:ageer