Organisatie - 1 april 2010

Wetenschapstuin

De zon schijnt. Merels zingen mij de lente toe. Met een vriendin loop ik langs de volkstuintjes op de Wageningse Eng. Hier worden met veel liefde en geduld groenten gekweekt. Heerlijk om tussen door te wandelen en de verschillen in aanpak te zien. Nog een paar maanden en dan kunnen ze oogsten. Tenzij ziektes of slakken hun oogst verknallen.

'Hoe is het op je werk?' Een gewaagde vraag op een vrije dag. 'Het loopt lekker', zeg ik. 'Dus je hebt mooie resultaten?' 'Nog niet.' 'Geen leuke resultaten, maar toch loopt het lekker?'
Ik vergeef het haar, ze komt niet uit de wetenschap. 'In het onderzoek hoop je vooral op goede resultaten', antwoord ik dus geduldig. 'Maar soms is het alleen maar doorzetten om die ook te behalen.' 'Dus dan doe je experimenten voor niets?' Haar stem schiet de hoogte in.
Het klinkt inderdaad vreemd. 'Niet voor niets, maar wel zonder echte resultaten. Onderzoek bestaat vaak voor negentig procent uit frustratie.' 'Dus veel werk voor weinig oogst.' 'Dat is onontkoombaar in een wetenschapstuin. Gelukkig is die tien procent oogst dan wel dik genieten.'
Ik kijk om me heen. Sommige tuintjes ogen zeer gestructureerd. Andere stukken zijn een en al ecologische chaos. Een rijke oogst, vooral aan onkruid. Het verschil in manier van werken is overduidelijk. Toon mij uw tuin en ik weet wie u bent.
Ik zie nu pas de overeenkomst met mijn werk. Zaaien en oogsten. Structuur aanbrengen. Of de chaos het werk laten overwoekeren. Water geven om groei te blijven behalen. Afgelopen week heb ik vooral gezaaid. Er liggen samples te wachten om gemeten te worden. Volgende week hoop ik een prachtige oogst binnen te halen.
Ik voel een glimlach groeien. 'Ik zal nooit aan een volkstuintje beginnen.' Mijn vriendin stopt en kijkt me aan. 'Waarom niet?' 'Het is heerlijk om op een vrije dag langs andermans tuintjes te lopen. Daar hoef ik niet in te werken. Bovendien zijn hun resultaten gewoon bij desupermarkt te koop. Dat lijkt me pas frustrerend.'

Re:ageer