Wetenschap - 1 januari 1970

Werkdruk

Werkdruk


,,Weet u wat het is?’’, zei Kees van Ast in zijn telefoon. ,,Op DLO hebben
de mensen nog een ouderwets plichtgevoel. Als het af moet, dan moet het af.
Daarom zijn ze overwerkt.’’ De bestuurder pauzeerde even en bracht het
rietje van zijn cocktail naar zijn mond. Dat viel nog vies tegen, cocktails
drinken in een hangmat. Voor je het wist maakte je een rare beweging en
vielen de citroenschijfjes op de grond.
,,Dat ben ik met u eens’’, zei Van Ast. ,,Het is natuurlijk een ongezonde
situatie. Op de lange termijn doet zoiets je organisatie de das om, wat u
zegt. Precies.’’ Het was hoog tijd om zijn teennagels te knippen, zag hij
ineens.
,,Maar we houden de vinger aan pols, hoor. Wat dacht u dan? Dat we die
toestand maar op zijn beloop lieten? Welnee. We werken er keihard aan. Dag
en nacht zijn we ermee bezig. De hoogste prioriteit, helemaal mee eens. Een
tussenrapportje voor uw afdeling? Doen we. Ja, daar kunt u op rekenen.
Spreekt vanzelf. Ik begin er meteen aan. Tot de volgende keer.’’
Zuchtend schakelde Van Ast zijn mobieltje uit. Nou dat weer. Den Haag,
altijd gezeur. Nu moest hij weer zijn slippers zoeken, de gang op lopen en
iemand opzadelen met de opdracht om een rapport te schrijven. Of zou hij
dat morgen doen? Dat was misschien beter. Straks begon er tennis op tv. En
hij moest per slot van rekening het goede voorbeeld geven. |
Willem Koert

Re:ageer