Organisatie - 1 januari 1970

Wel een goeie actie, die bekladdingen

‘Ceresdames bekladden mannenhuis,’ kopte deze krant twee weken geleden. In het artikel stond dat vrouwelijke en mannelijke leden van de studentenvereniging een komische vete uitvochten door leuzen op elkaars huizen te kwasten. De gemeente kon de grap niet waarderen, maar onze nieuwsgierigheid was geprikkeld. Hoe ziet het leven in een Cereshuis eruit? De bewoners van Wanton - het ‘oude-zakkeninstituut’ – gunden ons een kijkje in de keuken.

‘We houden ons er niet zo mee bezig,’ zegt bewoner Tim over de reeks bekladdingen. ‘We lazen het in het Wb, maar verder hebben we er weinig mee te maken.’ Wanton is een Cereshuis waar het ruige studentenleven op een iets lager pitje staat. ‘We zijn een ouderejaarshuis. Iedereen heeft al in een ander Cereshuis gewoond,’ vertelt Ruud terwijl hij een kabeljauw in stukjes snijdt. ‘Actief op de vereniging zijn we niet meer. Ja, af en toe een biertje drinken.’
De heren zijn de voorbereidingen aan het treffen voor een pasta fruits de mer. ‘We houden van lekker koken. Het maakt niet uit als het wat duurder is, als het maar lekker is,’ zegt Ruud. Hij zit aan de ‘authentieke bolpoottafel’ in de keuken. Tim heeft de afwas net gedaan. Bewoner Corstiaan roert in de pan met pasta. Het roestvrijstalen fornuis waar hij achter staat, lijkt splinternieuw en zou niet misstaan in een kapitale villa. ‘Voor driehonderd euro op marktplaats gekocht,’ zegt Ruud. ‘Eten moet goed zijn,’ zegt Tim. ‘De studiecapaciteiten moeten immers ergens vandaan komen.’
Die studiecapaciteiten zijn belangrijk, want na een actief studentenleven draait het in Wanton niet meer zozeer om de leuke feestjes tot diep in de nacht. ‘Onze prioriteit is nu het afmaken van onze studie,’ zegt achtstejaars Ruud.
Toch heeft bewoner Corstiaan gisteravond nog flink doorgehaald. Hij ziet er wat brak uit, maar tijdens de rondleiding door het huis leeft hij even op. Hij en zijn vier huisgenoten – Constant en Michiel zijn er niet - bewonen de eerste verdieping van het bijna 110-jaar oude huis. De naam Wanton is afgeleid van de straatnaam Wilheminaweg en de oude functie van het huis als Kantongerecht.
Op de tweede verdieping mag niemand meer wonen omdat er geen goede vluchtwegen zijn. Alleen de douche op die verdieping mag nog worden gebruikt. ‘Eigenlijk moet er van de brandweer wel altijd iemand beneden zijn, als iemand een douche neemt,’ zegt Corstiaan wanneer hij de douchedeur openhoudt. Een muffe geur ontsnapt. Via een zoldertrap kunnen de bewoners op het dak van het huis komen. Het geweldige uitzicht over de uiterwaarden maakt hun stek uniek.
Weer terug in de keuken is de pasta inmiddels klaar. De mannen nemen plaats rond de bolpoottafel, het centrale punt van het huis. ‘Je hebt hier discussies op niveau. Het gaat niet meer over de dinsdagavond in de Bunker. Het zijn nu het nieuws en de actualiteiten die we bespreken’, zegt Tim. Hij schenkt een fles witte wijn uit. Na de eerste slok vertrekken de gezichten. ‘Niet te plompen,’ zegt Tim.
Niet veel later is de fles toch leeg. De eveneens lege borden verhuizen naar het aanrecht. Tim zorgt voor de koffie. Corstiaan zakt onderuit. ‘Toch is het wel een goeie actie,’ zegt Ruud over het bekladden van de huizen. Hij steekt een sigaret op. ‘Het houdt Wageningen ook een beetje in leven.’/ LH

Re:ageer