Wetenschap - 5 september 2002

Wat een leven: Zwoegen

Zwoegen

Vrijdag 30 augustus, 14.00 uur. Waar de meeste studenten op hun laatste vrije middag voor het nieuwe studiejaar genieten van nazomers weer, zwoegt een klein aantal anderen op hun laatste examen, basis natuurkunde. Hoewel docent Dane Bicanic ongeveer twaalf studenten verwacht, blijken er maar zeven te komen opdagen. Suzanne Wiezer is ??n van hen. Al een kwartier van te voren komt ze het Scheikundegebouw binnen wandelen. "Ik wil geen stress hebben dat ik te laat kom. Stel je krijgt een lekke band of je ketting loopt van de fiets, dan ben je zelfs als je moet lopen nog op tijd." Het is de derde keer dat ze een poging waagt, maar al te veel fiducie in een goede afloop heeft ze niet. "Ik heb er niets aan gedaan", zegt ze eerlijk, "maar ik heb inleiding Statistiek gehaald deze zomer, en ook scheikunde gedaan. Er bleef dus weinig tijd over." Het enige wat ze nu nog kan doen is hopen dat er iets is blijven hangen van de vorige keer en dat dezelfde soort vragen gesteld worden. Dat blijkt al gauw een utopie te zijn. Zoiets past niet in de onderwijsvisie van docent Bicanic, een Kroaat, die in Amerika studeerde en praat in een grappig mengelmoesje van Nederlands en Engels. "Je bent pas een goede docent als je iets verkoopt wat ze kunnen plaatsen", vertelt hij geestdriftig. "Je hebt niets aan natuurkunde als je de woorden niet begrijpt. Ik ben geen docent van alleen maar theorie en op het bord formules schrijven. Je moet iets demonstreren, iets aanvoeren van wat recent gebeurd is." En dus gaat de eerste opgave over de laatste bosbranden in Zuid-Europa en de tweede over een van de stortbuien van de afgelopen week waardoor het rioleringsnet overbelast raakte.

Na een half uur zitten alle studenten nog zwijgend te zwoegen. In de verte piept een kopieermachine en naast de collegezaal haalt iemand met veel geweld een flesje frisdrank uit een automaat. Blijkbaar heeft niemand het zo slecht geleerd dat bij een eerste blik op de opgaven al besloten wordt dat de missie bij voorbaat kansloos is. Dat doorzettingsvermogen is wel iets dat Bicanic waardeert in zijn studenten. "Niemand is hopeloos. Als je het niet weet, blijf hopen dat er nog some light zal doordringen. Ik zie gelukkig niet zoveel lazy people. Het geeft niet als je een keer zakt tijdens een examen. It can always happen. Als je echt iets wilt bereiken, dan kom je er toch wel." Een andere eigenschap die Bicanic essentieel acht bij zijn studenten is nieuwsgierigheid. Daarom vindt hij het jammer dat zoveel bibliotheken 's avonds niet open zijn. "Het dictaat is maar ??n van de vele boeken. Studenten moeten curious and a little bit fanatic zijn. De aanraking met boeken maakt een drive in je los. Bovendien leer je veel makkelijker met al die mensen om je heen, dan dat je alleen op je kamertje zit." Bicanic rekent zichzelf nog tot de oud soort docenten, met hart voor het vak en voor de studenten. Niet dat hij iets tegen computers heeft, maar dat zo'n computer een docent kan vervangen, daar gelooft hij niets van. "Sommigen vinden mij te ouderwets. Maar zeg nou zelf, what is better, de power van een ouderwetse superdocent of de power van een supercomputer?"

Wanneer Suzanne de zaal uit komt lopen is ze voorzichtig optimistisch. "Ik hoop dat Bicanic coulant is met rekenen. Ik herkende wel wat dingen van de vorige keer. Ik hoop dat ik net een 5,5 heb." Bart, student Agrotechnologie is pessimistischer: "Het was niet makkelijk. Een hele hoop schrijven en doen en dan maar hopen dat er iets uitkomt. De vorige keer had ik een 5, nu ging het niet beter, dus ik denk dat ik het niet gehaald heb." Christian is wel tevreden met zijn prestatie. Zenuwen voor het examen kende hij niet. "Ik heb hiervoor al een jaar in Utrecht gestudeerd en ook op de middelbare school al zoveel tentamens gemaakt, daar maak ik me niet meer druk om." Uiteindelijk heeft hij maar een paar dagen geleerd, maar hij heeft goede hoop dat hij het examen gehaald heeft. Dat belooft dus een goed weekend te worden? "Dat is wel de bedoeling ja. Eerst moet ik nog werken, maar daarna lekker genieten in een discotheek in Duitsland."

Arin van Zee

Re:ageer