Wetenschap - 21 november 2002

Wat een leven: Theatersport

Wat een leven: Theatersport

Op een zondagmiddag bestijgen we de trappen, op naar theater 't Hemeltje in de nok van Hotel de Wereld.

Er is straks een heuse theatersportwedstrijd. Met de Wageningse 'Liever veul bloemen' en 'Niet bepaald doorsnee' uit Den Bosch. Wie hoopt op een rustige middag achteroverleunen komt bedrogen uit. Presentator Evert komt vanachter de rode gordijnen. Hij vertelt dat in navolging van de audities bij het succesvolle 'Idols' er nu twee camera's hangen. Op zoek naar de favoriete fan. En dat is nog niet alles. Evert waarschuwt dat van het publiek een actieve rol verwacht wordt. De rode roos, meegekregen bij de ingang, is dus inderdaad verdacht. Daarboven in die stoeltjes is het aardig donker. Dan worden we gesommeerd om op te staan. Dat is enigszins moeilijk en pijnlijk met zo'n schuin laag dak. Zo goed en kwaad als het gaat gehoorzamen we en gooien onze benen en schouders los. We draaien, keren en draaien. Wie moest er nou ook alweer sporten? Met een zucht van opluchting genieten we van de massages die we ontvangen en - iets minder - moeten geven. Evert ziet namelijk gespannen en verkrampte gezichten. Of dit na het verplicht kietelen is opgelost valt te bezien. Dan moeten we oefenen op applaudisseren en roepen. Hilariteit rijst tot grote hoogte als Evert emmers pakt. Sponsen worden het luid gillende publiek in gemikt. Zo te voelen inderdaad goed nat. E?n lichtpuntje; een revanche volgt. Joelend vinden de sponsen hun weg terug naar Evert en treffen even later ook de rechters die binnenschrijden. Na de vele instructies beseffen we dat wij de spelers van beide teams moeten laten improviseren. Naadloos en snel moeten ze op elkaar inspringen met enkele door ons gegeven aanwijzingen. Zo geven wij vol plezier en met veel fantasie onderlinge relaties, sc?nes, voorwerpen, emoties en titels van niet bestaande liedjes aan. We uiten ons - kortom - via de spelers. De rozen in de hand, klaar om ze met een schitterende boog het toneel op te werpen bij het zien van hemelse sc?nes. Handenwrijvend checken we verheugend de sponzen onder de stoel die we mogen smijten naar de twee rechters, P. Lut en Incontinent, als die zich volgens ons aan een foutieve uitspraak bezondigen. De witte pruiken en zwarte gewaden hebben inderdaad iets te vrezen. Niet alleen de kinderen, maar vooral de serieus ogende volwassen zullen zich ontpoppen tot de meest fanatieke en genietende wrede gooiers.

Maar eerst doven de lichten. En dan, verrassend theatraal stellen de teams zich voor. Wat dan volgt is nauwelijks met een aardse pen te beschrijven. Vooral niet in het donker.

De beide teams vragen verschillende keren om suggesties, die door de rechters toegewezen worden. Zo dagen de teams elkaar uit. Vaak wordt in een beurt meerdere keren hetzelfde stukje gespeeld, maar dan bijvoorbeeld toegespitst op persoonsperspectief. Of met verschillende emoties en zinnen. In de door ons aangegeven beroepsrelatie (dokter-assistente) moesten we een zin aangeven als de dokter zijn stoel aanraakte en een emotie wanneer zijn werkneemster dit deed. Zo kregen we een frappante verliefd-op-baas sc?ne te zien. Wij mochten door harder te klappen of door de kleur van ons plankje onze beoordeling aangeven. De rechters oordeelden genadeloos hard op inhoud, amusement en techniek. Gezien de natte rechters en het vrolijke boegeroep - koeien zijn er niets bij - vonden wij dit stiekem niet heel erg. Er waren niet veel stelletjes in de zaal, zo bleek op de vraag van een Bossche speelster. Twee kleine meisjes riepen toen dat zij een stel waren. Er werd gevraagd hoe ze elkaar leerden kennen. Dat bleek op het kinderdagverblijf te zijn. Het werd nagespeeld, en vooral verder gespeeld in diverse sc?nes. We zien een huilende peuter op het dagverblijf en natuurlijk het doktertje spelen. Na het ontdoen van het eerste kledingstuk vinden de rechters het genoeg. Dan een sc?ne als de peuters tieners zijn met de zwangere tiener Annelies in de stad. Verontrust draaien de meisjes zich om in hun stoel en gillen naar hun ouders: "Is dat waar, is dat echt waar?"Deze middag kregen we veel voorgeschoteld. De sprookjes met verschillende filmstijlen viel ook nogal in de smaak, zelfs bij de jury. Het aangegeven sprookje Doornroosje werd gespeeld in de door ons geroepen filmstijlen. Zo kregen we het eerst als sprookje te zien, en dan als Western, slapstick en actiethriller. Een baby die stoer ligt te schoppen in de wieg, en dan met 'Yoh man' opstaat om verder te spelen bij het spinnewiel.

Eenmaal weer buiten - Wageningen wint natuurlijk - is het licht verblindend.

Esther Tol, foto Guy Ackermans

Re:ageer