Wetenschap - 19 september 2002

Wat een leven: Chocola

Chocola

Een workshop Zelf Bonbons Maken bij Eethuis Zeezicht. Het is er een goede avond voor. Hele dag druk geweest en dan nu lekker knutselen met oppepende chocolade. Terwijl het buiten donker en fris wordt, is het dinsdagavond binnen bij het biologisch-vegetarische eethuis aan de Bevrijdingsstraat behaaglijk te noemen, ondanks dat de deur naar de brandtrap open staat. De tafels in de huiskamer annex eethuis zijn in drie groepen aan elkaar geschoven. Aan de tafels zitten mensen rustig nootjes fijn te hakken en wat te praten.

"Kom je ook bonbons maken?", vraagt Zeezicht-bewoner Jan Zijlstra. De workshop is dan wel bedoeld om mensen met het eethuis kennis te laten maken, maar het betekent gelukkig vooral zelf aan de slag gaan. Jan: "Wij praten niet, wij koken en eten." Hij legt uit hoe het maken van bonbons in zijn werk gaat. "Van de ingredi?nten die in bakjes op tafel staan maak je een plakkerig bolletje dat je daarna door gesmolten chocolade haalt. Heel simpel."

In de kleine glazen bakjes zitten verschillende noten, kokos, rietsuiker, cacao, gedroogde abrikozen, vijgen, rozijnen en dadels. Vooral de laatsten zorgen voor plakkerigheid. Bart Postma zit onder het praten lekker te prutsen met noten en dadels. "Dit is papier mach? voor universitair opgeleiden", grapt hij. De eerstejaars student Moleculaire wetenschappen blijkt goed bevriend met de jongen naast hem, Kazimir ten Brink. "Mmmmm, jaaah, mmmmm, oojaaah" kreunt Kazimir als hij de chocolade van zijn vingers likt na het maken van zijn eerste bonbon. De siddering van genot is voor iedereen aan tafel voelbaar. Dat is het dus. Dat doet chocolade met je.

"Hebben jullie de film Chocolat ook gezien?", vraagt Selle Postma aan haar tafelgenoten. Ze vertelt dat ze na het zien van de film een week hevig heeft lopen verlangen naar chocola. "Die geweldige chocoladetaarten, die grote kommen met chocola", zucht ze. Selle, die net met de studie Bos- en natuurbeheer is begonnen, is in haar eentje naar Zeezicht gekomen. Ze snijdt op haast professionele wijze met een groot mes haar nootjes fijn. "Ik heb een tijdje in een keuken gewerkt", verklaart ze.

Naast Selle zit Jos? Tegelaar te kleien met een vijg en kokos. De Wageningse is na haar eindexamen gaan werken om daarna op reis te kunnen. "Dat heb ik ook gedaan. Twee keer zelfs", vertelt Selle, die gaandeweg de avond ook wat los begint te laten over zichzelf. Daarom werkte ze dus in de keuken. Jos? vraagt waar ze is geweest en er wordt gesproken over backpackershotels en de onvermijdelijke ziekten.

Ondertussen blijven de handen bezig met het maken van mooie bolletjes die in de chocolade worden gedoopt. Pure chocolade, want daar zit geen melk in zodat hij ook geschikt is voor veganisten, heeft Jan van Zeezicht uitgelegd. Het donkerbruine goedje is in de keuken au bain marie gesmolten.

Ineens borrelt de vraag op of rechthoekige bonbons niet anders smaken dan ronde. Jan Verkampen, die op de hoek van de tafel verder rustig bezig is geweest, mengt zich dan ook in het gesprek. "Ik vind dat de vorm wel degelijk uitmaakt. Door een andere vorm krijg je ook een andere smaak." Hierna wordt ook duidelijk waarom er aan deze tafel zo lekker met elkaar wordt geouwehoerd: de meesten kennen elkaar van Unitas. Alleen Selle is nog geen lid van een vereniging geworden. "Wat is er leuk aan Unitas?", vraagt ze, waarna de antwoorden over elkaar heen buitelen.

Aan het eind van de avond zetten alle deelnemers, een man of twintig waaronder enkele kinderen, hun schoteltjes met bonbons in de koelkast om ze op te laten stijven. Bart legt nog eens uit waarom hij zulke kleine bonbonnetjes op zijn schoteltje heeft liggen. "Dat is een ontpitte dadel met daarin een hazelnoot en een rozijn." Kazimir gaat misschien nog eens op Zeezicht koken. Bart: "Dan kom ik je wel helpen", belooft hij. Selle vond de workshop een leuke manier om mensen te leren kennen. Ze gaat morgen zeker haar bonbons ophalen.

De volgende dag blijk je als beginner inderdaad best lekkere dingen met chocola te kunnen maken. Misschien thuis nog maar eens doen. En dan door de hagelslag halen, of drank er doorheen. Mmmmm, dat wordt vast lekker. | Yvonne de Hilster, foto: Guy Ackermans

Re:ageer