Organisatie - 27 september 2007

Wageningse steun voor Desi Bouterse

Wie tegenwoordig aan Desi Bouterse denkt, denkt het naderende proces over decembermoorden en aan corruptie. Begin jaren tachtig was dat echter nog anders in Wageningen. De Surinaamse studentenvereniging Redi Doti was destijds een bolwerk van Bouterse-aanhangers.

Idries Taus in 1982
Bouterse komt in 1980 door een militaire coupe aan de macht in Suriname. De Nederlandse overheid bekijkt de staatsgreep met argusogen, maar een deel van links Nederland juicht de ontwikkeling juist toe omdat de legerleider direct een gematigd links beleid gaat voeren. Ook studentenvereniging Redi Doti in Wageningen ziet Desi Bouterse als de man die Suriname eindelijk echt gaat verlossen van het Nederlandse koloniale juk.
‘Met Wageningse progressieven zet Suriname de revolutie voort’, kopt het Wagenings Hogeschoolblad (WHB) in maart 1982. ‘Men doet alsof er in Suriname een vreselijke ramp aan het gebeuren is’, zegt Jim Hok, nestor van Redi Doti, in het artikel. ‘Dat is voor Nederlandse belangengroepen ook zo, maar voor de Surinamers zelf niet.’
Wageningse studenten en afgestudeerden uit Suriname spelen op dat moment vooral een rol in de Progressieve Arbeiders en Landbouwers Unie (PALU). Die linkse splinterpartij heeft in 1977 geen zetels behaald tijdens de verkiezingen, maar krijgt wel een prominente plek in de regering die wordt samengesteld na de coupe van Bouterse.
De Wageningse sympathie voor Bouterse klinkt door in het hogeschoolblad, dat regelmatig bericht over de toestand in Suriname. Idrie Taus, Wageningse student en voorzitter van de Nederlandse afdeling van de PALU, legt in een interview uit dat de verkiezingstraditie in zijn land tot dan toe weinig goeds heeft gebracht. ‘Dankzij die zogenaamde vrije verkiezingen bleef in het verleden het kapitalisme in stand. De militairen hebben iets gedaan waar alle progressieve partijen van hebben gedroomd, namelijk een machtsovername om een progressieve ontwikkeling in Suriname teweeg te brengen.’[img]
De Volkskrant heeft niet zoveel op met de PALU en noemt het ‘een groep uit Wageningen afkomstige intellectuelen zonder enige achterban van betekenis’. Ach, reageert Hok, het aantal leden of stemmen doet er ook niet toe. ‘Het gaat erom nu samen te werken met organisaties die in staat zijn de behoeften, ideeën en mogelijkheden van het volk te vertolken in een beleid’, waarmee hij het oordeel van de Volkskrant meteen bevestigt.
Als onderdeel van de regering maakt de PALU de roerigste jaren in de Surinaamse geschiedenis mee. Nadat de militairen in 1982 besluiten dat er geen verkiezingen gehouden worden, stapt een deel van het burgerbewind op. Uit onvrede over de afgelaste verkiezingen plegen militairen een tegencoupe. Wilfred Hawker, één van de coupeplegers, wordt standrechtelijk geëxecuteerd. De Nederlandse regering protesteert daartegen, en roept onder andere de ambassadeur terug. Hypocriet, vinden de Wageningse Surinamers. Als je daar je ambassadeur al voor terugroept, hoef je naar Chili en Argentinië, twee rechtse dictaturen, al helemaal geen ambassadeur te sturen.
De PALU blijft in de regering - ook nadat er in december 1982 vijftien critici van het bewind worden vermoord – totdat Bouterse de unie in 1983 zelf verwijdert. Maar dat betekent nog niet het einde van de PALU. De partij bestaat nog steeds en de Wageningse inbreng blijft groot. Hok en Taus zijn nog altijd bestuursleden van de partij, Hok is zelfs partijleider.
Groot electoraal succes boekt de partij niet. 1987 was een topjaar met vier zetels in de Surinaamse assemblee, en in 2000 sleepte de partij nog één zetel in de wacht. Maar op dit moment is de partij niet vertegenwoordigd in de assemblee.

Re:ageer