Wetenschap - 1 januari 1970

Wageningse Profs

Wageningse Profs

Wageningse Profs


Het zou leuk worden. Wageningen zou mee gaan tellen. Alles zou
professioneel worden. Geen amateurs meer. Onder leiding van de Raad van
Bestuur werd een begin gemaakt met de professionalisering van Wageningen
Universiteit en Researchcentrum. Hoera! Open moest de poort. En zo stond de
toenmalige baas Veerman er op dat vers bloed van buiten onze gelederen zou
komen versterken. Nou viel dat nog niet mee. Terwijl Kees zelve het
besturen in ons stadje als een welkome uitdaging zag in zijn verder zo
florissante carrière dachten veel echte managers daar anders over. Als je
toch bij Unilever of Nutreco zat, dan ging je toch niet naar Wageningen? Je
verdiende daar eenvoudigweg te veel voor. Het waren de gouden jaren
negentig. Paars regeerde en de internet- en beurshype verjoegen alle
vertrouwde barrières. Salarissen en opties vlogen tot ver boven de goudste
bergen en stoutste dromen. En, mocht je dan nog een keer aan een
universiteit denken dan ging je toch liever naar een echte, zo’n grote. In
Rotterdam of zo, of desnoods Amsterdam of Tilburg of Maastricht. Maar niet
naar...

En dus kwam er niemand naar Wageningen. Niemand? Nee, met een schamele
oogst van welgeteld één verse manager heeft Wageningen het moeten doen. Tot
zover de professionalisering zullen we maar zeggen. En inderdaad. Toen deze
prof terechtkwam in het managementteam van de kenniseenheid Agrotechnologie
en voeding heeft dat heel wat opgeleverd. Het was gelijk te merken in de
uitstraling. Zo repte men in een ATO-jaarverslag: ‘delevering quality to
you is our main priority’. Het is duidelijk: hier weet men van wanten. Hier
wordt innovatief gewerkt. Natuurlijk. Maar niet aan de top. Daar liep het
heel wat minder gladjes. Liet het managementteam zich eerder nog vrolijk
fotograferen op het dak van het zo fotogenieke ATO-gebouw, inmiddels is er
van de droom niet veel meer over.

Vorige week werd bekend dat het sterrenteam uit elkaar is gespat.
Aanleiding is de ‘stroeve’ samenwerking bij de bestuurder-agrotechnologen.
Waar men elders de uitdagingen van de fusie van universiteit en
onderzoeksinstelling tot een echte kenniseenheid gezamenlijk oppakte leidde
dit bij ATV tot een gemodder van heb ik jou daar. Het resultaat is bekend:
financieel gaat het niet best. Personeel vreest voor zijn baan. Nou is mij
niet duidelijk aan wie dit gelegen heeft. Hoef ik ook niet te weten. Het
enige dat ik zie is dat hier van een professionele houding weinig te merken
is. Natuurlijk, ze zullen erg hun best gedaan hebben. En - uiteraard - het
toeval zal een rol gespeeld hebben. Botsende karakters, botsende ambities.
Heel begrijpelijk allemaal. Maar je zou van professionals toch verwachten
dat ze hun interne problemen zelf oplossen. Zo niet hier. Hier kwam het tot
een ingreep. Van boven. Niet van Veerman. Die zit al weer elders
professioneel crisismanagement uit te voeren (het beteugelen van de
vogelpest). En ATV? Ach. Hier rest ons slechts verliezers. De één is
inmiddels benoemd tot hoogleraar. (Toch een beetje prof....). Met een ander
loopt het minder goed af; hier zal de afloop in een rechtszaak worden
bevochten. Geeft niet toch? Een beetje professional sleept hier zo een
mooie gouden handdruk uit.

Egbert Lev

Re:ageer