Wetenschap - 1 januari 1970

Wageningers lichten rapporten Wereldbank door

Wageningers lichten rapporten Wereldbank door

Wageningers lichten rapporten Wereldbank door


Armoede vaak eenzijdig belicht

Arme landen die veel schulden hebben moeten in de rapporten die ze
schrijven voor de Wereldbank en de Verenigde Naties kunnen aantonen dat ze
een strategie hebben om honger en armoede op te lossen, willen ze in
aanmerking komen voor schuldenverlichting of andere hulp. Maar aan de
rapporten schort van alles. Wageningse onderzoekers dragen bij aan het
opstellen van goed onderbouwde en consistente rapporten.

Honger, of beter gezegd, voedselzekerheid, is een complex probleem waarbij
veel zaken een rol spelen. Het probleem is een gebrek aan voldoende opname
in het lichaam van voeding met voldoende voedingswaarde, maar de oorzaken
zijn veelvormig. Gewasproductie of veeteelt, maar ook economie en
internationale handelspolitiek spelen een rol. Om in aanmerking te komen
voor schuldenverlichting moeten arme landen al die oorzaken helder
beschrijven in rapporten voor de VN of de Wereldbank, de zogenaamde Poverty
Reduction Strategy Papers. Alle aspecten moeten aandacht krijgen, de
verzameling van data moet betrouwbaar zijn en de conclusies van het rapport
over voedselzekerheid moeten logisch volgen uit het onderzoek dat gedaan
is. Vaak is dat allemaal niet zo. Sommige landen zetten inderdaad
wetenschappers van verschillende disciplines in om de honger te
onderzoeken, maar anderen huren ook wel eens een consultant in voor de
klus.
Plantwetenschapper dr Prem Bindraban, voedingskundige dr Inge Brouwer en
ontwikkelingseconoom dr Henk Moll en enkele andere medewerkers hebben elk
hun expertise ingezet om samen vijfenzeventig rapporten uit 52 landen door
te lichten op de omschrijving en onderbouwing van het begrip
voedselzekerheid. Ze deden dit, met hulp van pas afgestudeerde studenten,
in opdracht van de wereldvoedselorganisatie FAO. Conclusie is dat het vaak
ontbreekt aan een systematische behandeling. Er bestaan richtlijnen voor
het opstellen van rapporten, maar die worden weinig gebruikt en zijn niet
gedetailleerd. De ontwikkelingslanden hebben niet genoeg kennis in huis om
goede rapporten te schrijven of goed onderzoek te doen, er is een gebrek
aan data of de zaak wordt behandeld door maar één discipline, bijvoorbeeld
een econoom. De voedingskundige kant van voedselzekerheid komt dan niet aan
bod. De interdisciplinaire aanpak van de Wageningers voorkomt dat. Als
vervolg op dit onderzoek willen de onderzoekers samen met deskundigen uit
verschillende landen meer gedetailleerde richtlijnen gaan opstellen over de
behandeling van voedselzekerheid in rapporten. | J.T.

Re:ageer