Student - 5 februari 2009

WAARBENJIJ

nieuws_2903.jpg
Zoals veel meisjes die Internationale ontwikkelingsstudies studeren, lijd ik aan hartsvriendinnen heel ver weg, en zuipmaatjes hier. Dat is een ingewikkelde constructie. Hartsvriendinnen ver weg moet je namelijk opzoeken, het liefst nadat je bachelor is afgerond. Zuipmaatjes hier zorgen er echter voor dat die bachelor nooit afkomt. En dus melden de hartsvriendinnen je maar aan voor hun waarbenjij.nu-sites. Verschríkkelijk!
Als IO-studente word ik namelijk, heel attent, gemiddeld voor drie van die sites per maand aangemeld. En het frappante is dat het niet uitmaakt of die drie mensen in Costa Rica, Vietnam of Zambia zitten, ze schrijven allemaal dezelfde verhalen op hun weblog. Hier een typisch fragment: ‘Gisteren heb ik de Huliwoexi-berg beklommen. Het uitzicht was zo mooi! De natuur is hier echt fantastisch.’ Of: ‘De mensen zijn zo aardig en gastvrij hier. Heel armoedig, maar zij genieten tenminste vol van het leven. Daar zouden Nederlanders eens iets van moeten leren.’ Ook merkwaardig zijn de bijbehorende foto’s. Op de een of andere manier doet het er niet toe waar ter wereld men zich bevindt, foto’s worden vooral gemaakt van helderblauwe meren met ingewikkelde planten op de voorgrond.
Naast het feit dat de sites behoorlijk op elkaar lijken, hebben ze nóg een ergerlijke factor: er zijn mensen die elke scheet die ze in het buitenland laten, rapporteren op hun site. Ik verdenk deze reizigers ervan dat ze hun site gebruiken als bezigheidstherapie. En dat begrijp ik wel. Toen ik een tijdje geleden zelf op reis was, werd ik na een poos ook een beetje moe van wéér en tempel, en wéér in een of andere backpackerskroeg vertellen dat je uit Nederland komt en geen marihuana bij je hebt. En na een tijdje betrapte ik mezelf op een emailverslaving uit verveling.
Gelukkig kwam ik toen Andrew de Australiër tegen. Hij had een andere verslaving: de Lonely Planet. Hij maakte een wereldreis en had daarom een stuk of acht van die reisgidsen bij zich. Hij deed álles wat daarin staat, om fouten te ontdekken. Bij een fout schreef hij een brief aan Lonely Planet, en hoopte daarbij vermeld te worden in de volgende editie van het boek. Misschien lijkt het een wat ziekelijke verslaving, maar ik vond het leuk. (‘Há, die tortilla’s zijn hier gemiddeld helemaal niet 1 dollar 50. Als we alles bij elkaar optellen en dan de peso’s omrekenen naar dollars, komen we toch echt uit op 1 dollar 43. Dit wordt een brief!’).
Goede bijkomstigheid van mijn nieuwe verslaving was dat ik geen Nederlandse vrienden meer lastig viel met e-mails over de kleur van mijn gordijnen in het hostel. Zo konden mijn vrienden hier doen wat ze het liefst deden: in de kroeg hangen met hun zuipmaatjes. Mijn foto’s zouden ze later wel zien. Of zelf maken. Aan de andere kant van de wereld.

Re:ageer