Student - 7 september 2006

Vriendin

tekst:
Redactie

Ze weet precies wat ze wil: tandheelkunde studeren in Amsterdam, rijk worden en geen kinderen krijgen. Al twaalf jaar zijn we goede vriendinnen. We kennen elkaar door en door, lachen om dezelfde dingen en hebben veel meegemaakt samen. Toch word ik wel eens onzeker van haar. Ze heeft meningen die moeilijk te weerleggen zijn. Soms heb ik het gevoel dat ik mezelf moet bewijzen, alleen maar omdat ik houd van iets wat haar niet aanstaat. Toen ik haar een jaar geleden vertelde dat ik in Wageningen ging studeren, trok ze een vies gezicht. Zij is meer iemand van de grote stad. Daarnaast heeft ze iets tegen studentenverenigingen. Zo zei ze een keer dat mensen gestoord zijn als ze geld betalen om vrienden te maken. Toen ik haar vertelde dat ik lid werd van Ceres keek ze me met afschuw aan. Het vergde dan ook moed om haar uit te nodigen voor een avondje AID. En ik ben een beetje zenuwachtig. Stel dat ze het hier niet leuk vindt en dat ze oordeelt dat al haar vooroordelen kloppen... Ik neem haar mee naar de verenigingspresentatie van Ceres en ’s avonds nog naar het feest daar. Steeds zie ik haar bedenkelijk kijken naar de verenigingsshirtjes en posters. Ik kan merken dat ze het allemaal overdreven en onzinnig vindt. Als ik haar de volgende ochtend vraag wat ze ervan vond, bereid ik me voor op iets negatiefs. Toch klinkt haar enthousiasme oprecht als ze zegt: ‘Ik heb echt een leuke avond gehad! Ik snap wel dat je het naar je zin hebt hier!’ Bijna ben ik verbaasd dat ze zo positief is. Maar misschien ben ik wel degene die vol vooroordelen zit. Mina Etemad

Re:ageer