Wetenschap - 1 januari 1970

Voor de lol rondrennen met portofoon aan je riem

Iedereen die AID loopt moet ze gezien hebben, de in groen gehulde mensen van de ‘crew’. Het is een groep vrijwilligers die een week lang sjouwt, sleept en trekt, altijd met een oor luisterend naar de portofoon, om de logistiek achter de AID te verzorgen. Ir. Rolf Marteijn, in het dagelijks leven opleidingscoördinator Voeding en gezondheid, is al crewlid sinds de vorige eeuw.

In de entreehal van het scheikundegebouw zit Rolf uit te puffen op een barkruk. Het is maandagavond tegen negenen en het opbouwwerk voor het muziekfestival zit er weer op. Hoewel de mensen van de organisatie nog steeds gestresst rondrennen – er is een onweersbui op komst - is dit volgens Rolf een relatief rustig moment. ,,Oppassen dat je nu niet in elkaar klapt, als je zo even stilzit”, zegt hij.
,,In 1992 ben ik Biotechnologie komen studeren in Wageningen. Het leek mij wel leuk om een keer mee te helpen met de AID en zo ben ik erin gerold. In 1994 was ik mentor en het jaar daarop ben ik in de CAID gegaan. Sindsdien help ik elk jaar mee en is het crewlid zijn mijn grootste hobby.
Als je zo’n tijd meeloopt, krijg je expertise en word je al snel een vraagbaak. Staat de crew voor een bepaald probleem dan heb ik meestal wel iets vergelijkbaars meegemaakt in de jaren hiervoor. Dat vind ik trouwens ook het leukste aan crewlid zijn: problemen oplossen. Wanneer een AID helemaal vlekkeloos verloopt, dan heb ik er minder lol aan. Dan is het alleen maar zwaar, is er geen uitdaging. Gelukkig gebeurt het bijna nooit dat er niets verkeerd gaat.
Het zijn heel verschillende mensen die crewlid worden. Over het algemeen zijn het wel mensen die niet egoïstisch zijn. Waarom sta je anders om zes uur ’s ochtends op om kratten in te pakken voor het ontbijt van de AID-lopers? Sommige mensen komen bij de crew omdat ze van techniek houden, maar ik denk dat mensen vooral crewlid worden omdat je dan samen iets neerzet. Dat geeft erg veel voldoening en schept een onderlinge band. Een aantal groepjes binnen de crew ziet elkaar daardoor ook buiten de AID om.
Dit jaar zijn we eigenlijk met wat te weinig mensen. Daarom zijn er mensen van ons die zes dagen lang ’s nachts om drie uur gaan slapen en om halfacht weer opstaan. Verder is de groep, van ongeveer 45 man, best redelijk. 25 daarvan vormen de harde kern van de crew. Toch is het erg zwaar. Het is dat mijn vriendinnetje dit jaar in de CAID zit, want eigenlijk wilde ik iets gaan minderen. Misschien ligt het tekort aan vrijwilligers bij ons wel aan het imago dat het werk heeft: het zou erg technisch zijn. Terwijl dat ontzettend meevalt, ik bedoel, bij eten opscheppen of kraampjes opbouwen komt weinig techniek kijken.
Het is het probleem van Wageningen op het moment, het tekort aan vrijwilligers. Er zijn de afgelopen tijd al verschillende clubjes opgeheven. De universiteit zou er voor moeten zorgen dat er wat meer studenten naar Wageningen komen. Hoe dan ook, crewlid zijn blijft hartstikke leuk om te doen en het gaf mij destijds een goed excuus om niet de hele tijd bij mijn ouders thuis te hoeven zitten in de zomer.” | T.H.

Re:ageer