Student - 10 februari 2011

Volgende week

Het is kwart voor zeven. Met krachtige passen ijsbeert een grote man over het bescheiden treinstation van Rheden. Hij voert een intensieve dialoog. Ik luister, al kan ik net niet verstaan waar het over gaat.

26-Stijn-6004.jpg
Wekenlang heb ik gedacht dat deze man via headset en iPhone de wereld toesprak. Dat het een vertegenwoordiger was, of een zwaar gestreste manager. Inmiddels weet ik dat hij vooral met zichzelf praat.
In de verte hoor ik de slagbomen dichtgaan, een koude windvlaag kruipt door mijn jas. Met halfopen ogen verzin ik mijn weekplanning. 'Dus, als ik nu vanavond mijn column schrijf, dan kan ik dinsdag en donderdag nog wat leren en heb ik woensdagavond alleen nog bijles Engels. Ai, een kamer in Wageningen zoeken schiet er dan deze keer bij in. Maar ach, dat komt volgende week wel'. Ik spreek mezelf bijna hardop toe. In de trein vallen mijn ogen dicht, de automatische piloot neemt het over en een uur later strompel ik moe, futloos en denkend aan m'n thermoskan met koffie, het Forum binnen.
Zo gaat het al ruim een half jaar. Steeds weer neem ik me voor om volgende week een kamer te gaan zoeken en steeds weer komt er iets dringenders tussen. Naast moe, ben ik een parasiet van mijn omgeving geworden. Dagelijks wordt door mijn Rhedense huisgenoten voor mij gekookt, bijna wekelijks logeer ik bij een Wageningse medestudent. Zelfs voor een fietstocht ben ik afhankelijk van anderen, want tja, ook het kopen van een fiets staat voor volgende week op het program.
Volgens mij is er een duidelijke parallel met mensen die in de schuldhulpverlening terecht komen: ik reis omdat ik geen kamer heb en omdat ik moet reizen heb ik geen tijd om een kamer te zoeken. Dus daarom reis ik en, nou ja, het beeld is helder, denk ik.
Daar sta ik. Het is kwart voor zeven. Met krachtige passen ijsbeert een grote man over het bescheiden treinstation van Rheden. Hij voert een intensieve dialoog en ik maak in mijn hoofd een weekplanning.  'Die kamer, dat komt volgende week wel', spreek ik mezelf toe.
Ruim een half jaar verwachtte ik dat ik echt een kamer ging zoeken. Inmiddels weet ik dat ik alleen in mezelf praat.  Stijn van Gils

Re:ageer