Organisatie - 27 september 2007

Verstandshuwelijk

‘Was het zo erg?’, vraagt Rien Komen, de onderbaas van wat eigenlijk niet meer kenniseenheid Maatschappij mag heten.
Ruud Huirne, nu nog directeur van Dier maar straks directeur van Maatschappij, zakt onderuit in zijn stoel. ‘Laat ik het zo zeggen’, zucht Huirne. ‘Telkens als ik een koe hoor loeien, een varkentje hoor knorren of zelfs maar een landbouwhuisdier hoor nóemen, dan knipper ik onwillekeurig met mijn linkeroog.’
‘Vietnamveteranen vertonen dergelijke reacties door het geluid van helikopters’, weet Komen.
‘Als op tv de Milka-reclame langskomt, dan moet ik de neiging onderdrukken om me op te krullen in foetushouding’, zegt Huirne.
‘Anders dan de communicatiemeisjes ons doen geloven, gaat het dus helemaal niet goed op Dier’, concludeert Komen.
‘Dier is een hel’, zegt Huirne bitter. ‘Dier is een Monster van Frankenstein. De romp van Dier is Zodiac, de ledematen van Dier zijn Lelystad en het hoofd, de nek en de aardappel in de keel van Dier komen uit Utrecht.’
‘En jij was…’
‘Ik was het boutje dat het monster bij elkaar moest houden’, zegt Huirne bitter. ‘En de elektrische schokken van Centraal moest doorgeven. Een uitstekende voedingsbodem voor het posttraumatische stress-syndroom.’
‘Straks wordt alles anders’, troost Komen. ‘Maatschappij is een gelukkig verstandshuwelijk. Hier weten we allemaal dat we naar buiten de mooie schijn moeten ophouden. Voor de rest geven we elkaar de ruimte.’
‘Ik hoor muziek’, bevestigt Huirne.
‘Het departement en het LEI doen er niet moeilijk over dat ze niet van elkaar houden’, zegt Komen. ‘Slaap jij op de bank of ik? Eet je vriendin straks mee? Zeg, maken jullie vanavond niet teveel herrie? Zo gaan we het hier met elkaar om.’
‘In alle redelijkheid’, glimlacht Huirne gelukzalig. ‘Ik ben blij dat ik terugkom. Ik ga hier nooit van m’n levensdagen meer weg.’
‘Je hebt je schaapjes op het droge, Ruud’, zegt Komen.
‘Wil je dat nooit meer zeggen?’, knipoogt Huirne.

Re:ageer