Organisatie - 6 september 2007

Verplicht ontspannen in het bungalowpark

Pierpaolo Falcicchio, Birhanu Biazin, Christopher Mahonge en Josiah Katani op een laantje vlakbij hun vakantiehuisje.
Pierpaolo Falcicchio, Birhanu Biazin, Christopher Mahonge en Josiah Katani op een laantje vlakbij hun vakantiehuisje.

Foto: Guy Ackermans

Voor het Forum staat een groepje internationale studenten, sommigen met plastic boodschappentassen in hun hand. ‘Straks bederft het vlees nog’, zegt Birhanu Biazin uit Ethiopië. De bus die hem naar zijn tijdelijke onderkomen moet brengen, is aan de late kant. Bestemming: een bungalowpark, tachtig kilometer van Wageningen vandaan.
Dat ze de komende tijd iedere dag zoveel moeten reizen, hadden de studenten niet verwacht toen ze een paar dagen geleden in het vliegtuig naar Nederland zaten. Nu, op maandagmiddag 3 september, zit hun eerste studiedag er op en wachten ze op de touringcar. ‘De winkels in het park zijn al gesloten als wij aankomen’, zegt Christopher Mahonge uit Tanzania. ‘Als we het straks drukker krijgen met ons werk, moeten we ons gaan haasten om nog boodschappen te doen.’
Toch zijn ze tevreden met de oplossing van de universiteit voor het tijdelijke tekort aan kamers bij huisvester Idealis. Zhuozen Sun uit China vertelt dat hij een nachtje bij een vriend heeft gelogeerd, maar dat hij hem niet langer wil lastigvallen. ‘Ik denk dat dit een redelijke oplossing is, hoewel ik natuurlijk hoop dat de definitieve oplossing snel komt.’
Hij neemt plaats in de bus, achter Purabi uit India die rustig zit te bladeren in wat folders. ‘Ik ben blij met het huisje’, zegt ze, ‘maar wat ik vervelend vindt is, is dat we steeds moeten inpakken en uitpakken.’ Over twee weken zitten ze in een ander park, en tegen november is er hopelijk een kamer in Wageningen. Ook ziet ze op tegen de weekenden, omdat er dan geen bussen naar Wageningen gaan. ‘We zijn dan compleet afgesneden van de buitenwereld.’ Blij is de Indiase vooral met haar PhD-begeleider, Freerk Wiersum. ‘Dankzij hem heb ik wel vertrouwen in wat er gaat komen. Hij zei tegen mij: als je de bus mist, dan kan je me altijd bellen.’
Wanneer de bus over de Veluwe rijdt, vraagt de chauffeur of iemand wil tellen hoeveel mensen hij eigenlijk aan boord heeft. ‘Acht? Is dat alles?’ De universiteit hield rekening met maximaal zeventig mensen. ‘Misschien zitten de anderen wel in de eerste bus’, zegt hij. ‘Of in het vliegtuig’, zegt een van de studenten.
Na een uur arriveert de bus bij Landal Landgoed ’t Loo. Het park is ruim opgezet, met overal in het bos kleine huisjes waar hier en daar Nederlandse gezinnetjes voor de tv zitten. Aan het einde van een lange laan, voorbij de tennisbanen, staat het huisje van Biazin en Mahonge. Ze delen het met de Tanzaniaan Josiah Katani en de Italiaan Pierpoalo Falcicchio.
Binnen deelt Biazin wat Ethiopische snacks uit en gaat languit op de bank liggen. Op tv is de US Open te zien. In de keuken begint iemand aan het avondeten. ‘Het zal een mix van Ethiopisch, Tanzaniaans en Italiaans worden’, zegt Mahonge lachend.
Iedereen is duidelijk tevreden met het comfort dat ze voor tien euro per dag krijgen. Maar de afstand blijft voor Birhanu toch een probleem. ‘Normaal zou ik tot acht uur doorwerken, om daarna te ontspannen met een biertje.’ Mahonge wil vanavond ook nog wat werk voorbereiden, maar heeft hier geen toegang tot internet. Falcicchio zegt dat de universiteit gratis internet zou regelen. ‘Ik weet niet waarom het er nog niet is.’
Dan maar wat ontspannen dus. Morgen moeten de mannen ten slotte weer vroeg opstaan, zeker als ze mee willen met de eerste bus van zeven uur. ‘En misschien gaan we in het weekend wel naar het zwembad’, zegt Birhanu.

Re:ageer