Wetenschap - 1 januari 1970

Verenigingen presenteren zich vooral op het filmdoek

Verenigingen presenteren zich vooral op het filmdoek

Verenigingen presenteren zich vooral op het filmdoek


Johan Cruijff snapt heus wel waarom Jordi lid van Ceres wordt

Traditioneel zetten de studentenverenigingen weer hun beste beentje voor om
nieuwe leden voor hun club te winnen. Het Wb stuurde twee
sterverslaggeefsters om de verenigingspresentaties om de lonkende reclame
eens aan een kritisch oordeel te onderwerpen. De film is ‘echt super’, nu
weet Sophie zeker waarom ze geen lid wil worden.

Ceres
Op Ceres werd in de kroegzaal een toneelstukje opgevoerd over Cereshuizen
en de logerende introloper Jordi, die werd gespeeld door Geert Hammink.
Deze zong knap en kwetsbaar het openingsnummer over de onzekere tijd die
hij als eerstejaars tegemoet ging, met live begeleiding van de
verenigingsband.
De tekst van het lied verscheen op het scherm aan de zijkant, waardoor
alles goed te volgen was. De eerste contacten bleken gelukkig voor Jordi al
snel gelegd want na de eerste nacht kwam hij rond koffietijd met een bh op
zijn hoofd aan op zijn logeeradres.
Verder werd de jongen tijdens zijn zoektocht belaagd door mensen van andere
verenigingen, al zal het de AID-lopers zijn ontgaan wie wie moest
voorstellen. Dat de jongen die bazelde over ‘onberispelijke en realistische
studieresultaten’ waarna hij de introloper een plastic varkentje cadeau gaf
een KSV-er betrof zullen ze dus niet hebben opgepikt.
De videopresentatie over de commissies en clubs die halverwege werd
vertoond ging vergezeld van pompende dance en was bondig. Van de liedjes
die hierna werden gezongen, met begeleiding van de band, vielen vooral de
aansprekende teksten als ‘ik wou dat ik zeker van mijn keuzes was’ op. Om
de slotgrap waarin Jordi zijn pa Johan belt om te vertellen dat hij lid
wordt van Ceres waarop Johan (Cruijff) reageert met ‘ja da’s logisch’ werd
ook echt gelachen. Na afloop hoorde je overal nog mensen de melodie van het
slotlied, ‘Happy together’ van The Turtles, neuriën en fluiten.
De reacties waren positief. Introloper Lotte Woittiez vond dat je kon zien
dat Ceres er veel werk van had gemaakt. ,,Volgens mij zijn ze bruisend en
traditioneel maar je hebt hier veel opties’’, verwoordde ze het beeld dat
ze van Ceres had gekregen tijdens de presentatie op de tweede dag van de
AID.

SSR:
De kelder van SSR-W was de eerste avond niet berekend op het aantal
introlopers. Een kwart van hen restte niets anders dan achteraan te blijven
staan. Om toch wat van het podium en het filmscherm te zien moesten ze zich
vanwege de aanwezige palen in allerlei bochten wringen.
De presentatie begon met twee dansmariekes en een algemeen inleidend
filmpje over de vereniging. Het toneelstuk dat hierna draaide om introloper
Mark en zijn zoektocht naar een vrouw. Omdat hij tijdens het uitgaan geen
vrouw vond probeerde hij het uiteindelijk maar bij zijn AID-mamma met de
openingszin ‘wist je dat varkens een orgasme van een half uur kunnen
krijgen?’ Het kwam toch van schuifelen. Middels een voice-over hoorde je
echter dat hij in gedachten toch niet zo blij met haar was want hij
kwalificeerde als een ‘uit de kluiten gewassen zeekoe’. De rest van het
stuk ontsteeg dit niveau niet. Gelukkig kreeg deze Mark wel een mep toen
hij haar in haar billen kneep. En hoe hij het voor elkaar kreeg is
onduidelijk, maar aan het eind van de AID werd Mark wakker naast twee
vrouwen.
De toneelscènes werden steeds afgewisseld met beelden over de vereniging.
Hierin veel lallende studenten en een brave eerstejaars die ontbijt en naar
college gaat. Het slotlied was op de melodie van ‘Everybody needs somebody
to love’ van The Blues Brothers. Net als de muziekinstallatie klonk dit
nogal bejaard. | Y.d.H.

KSV
In de mensa zit Louic voor de eerste officiële presentatie achter de
lichttafel. Het is jammer dat de aankondiger naast het spotlicht gaat
staan. Wat er daarna gebeurt, laat zien dat KSV serieus en op een leuke
manier aan de slag is gegaan om een vlotte en interessante
verenigingspresentatie neer te zetten. Het is te veel en divers om uit te
leggen, maar er zijn dans- en zangmomenten, al dan niet verwerkt in een
toneelstukje. Als overbrugging van de decorwisseling gaan de gordijnen
dicht en daarvoor heeft iedere speler/zanger zijn eigen minutes of fame. In
een hoek buiten de gordijnen met het spotlicht erop beeldt hij of zij iets
uit van zichzelf en een stem vertelt hoe diegene heet, wat er eigen aan
hem/haar is en hoe de studententijd beleefd wordt. Dit brengt ontroering en
lachsalvo’s te weeg bij het publiek. Een voorbeeld van een toneelstukje
zijn de bezorgde ouders en een dochter in een echte afgezaagde auto met
daarachter een simulatie geprojecteerd op een doek. Waarbij soms komisch-
absurde details langskomen als straatprostituees op de Droevendaalsteeg bij
Alterra, of die rare mannetjes in het maïsveld. Het thema van KSV is more
to explore. Alle stukjes, liedjes en de minutes-of-fame performance lijken
vooral één iets te willen uitdragen: nieuwe vrienden maken en een nieuw
begin. Dat is iets wat de AID-lopers natuurlijk aanspreekt en KSV sluit
zich daar op een knappe en afwisselende wijze bij aan.

Unitas
In de grote zaal moeten alle eerstejaars zich op de grond nestelen voor een
groot scherm. Een bioscoopstem geeft instructies over de hoofdfilm. Het is
donker, en naast het scherm staat een tentje dat wordt opengeritst en waar
een lange jongen uit komt, die aan de dozen te zien zijn zoveelste eitje
gaat bakken op een echt gasvuur, een sigaretje opsteekt en meekijkt naar de
film. ‘Are you ready motherfuckers, here it is’ klinkt het.
De film komt een tikje psychedelisch en wazig over. Er wordt niet
gesproken, er worden onder andere wat feesten geshowd, de weg naar Unitas
ver op de berg in sneltreinvaart, en vergaderingen. Af en toe een knip in
de montage was welkom geweest, al wordt dat redelijk opgevangen door de
duwende muziek en de te allen tijde aanwezige kleureffecten in het beeld.
Na de film wordt er gesommeerd om naar buiten te vertrekken. Daar zitten
Elke en Sophie te aarzelen of ze mee gaan doen aan de rondleiding. Ze
vonden het een goede film. ,,Echt super.’’. ,,Het zag er echt heel
professioneel uit, ik vraag me af hoe ze dat kunnen betalen.’’ Toch weet
Sophie nu wel zeker dat ze geen lid wil worden. ,,Mij te black metal-
achtig.’’ Rosie is bestuurslid en probeert uit te leggen waarom de
eierdozen steeds terugkomen. Rosie: ,,Hier kun je goed je ei kwijt.’’ Maar,
geeft ze toe, waarschijnlijk heeft het meer te maken met biologisch
voedsel. De film blijkt volledig zelf te zijn geproduceerd. ,,Hij is wel
vaag, maar toch minder vaag dan andere jaren door de ondertiteling.’’
Tijdens de rondleiding lijkt het pluisgehalte van Unitas mee te vallen. In
de junglekamer heeft zojuist de boa constrictor een levend, groot konijn
opgegeten. Tot consternatie van het groepje dat nu een rondleiding krijgt.
Je kunt het konijn precies zien zitten in de slang. Verder wordt er
ondermeer geshowd hoe de posters van Unitas zelf worden gedrukt, en kun je
een tas bedrukken. Verbazing onder de eerstejaars als blijkt dat Unitas
eigenlijk geen studentenvereniging is maar een jongerenvereniging. Snel
worden de voordelen daarvan opgesomd. Je kunt je afvragen of het een
eerlijk beeld geeft dat kleed- en vergaderkamers worden omgetoverd in een
lab en een junglekamer. Maar het geeft in ieder geval aan dat de mensen bij
Unitas creatief zijn en graag de handen uit de mouwen steken om samen te
proberen iets moois te maken. | E.T.

Re:ageer