Organisatie - 1 januari 1970

Vasten zonder familie, met internet

Een Arabisch radiostation dat de gebeden in Mekka uitzendt, software die je precies vertelt hoe lang je moet bidden: de buitenlandse moslimstudenten in Wageningen maken veelvuldig gebruik van internet om de vastenmaand door te komen. Ver weg van hun vaderland is de ramadan hier niet de familiegebeurtenis van thuis. Om het gemis van familie een beetje te verzachten zoeken enkele studenten elkaar elke dag na zonsondergang op in een van de kamertjes op de Bornsesteeg, om samen te bidden en te eten.

In Nederland vind je geen moskeeën die je via de luisprekers op de minaret laten weten dat het tijd is voor het gebed. Hier is het internet dat de studenten in de kamer op de Bornsesteeg vertelt dat de zon is ondergegaan. Om precies 18.27 uur kondigt de luidspreker van de laptop in het Arabisch het eind van het vasten van vandaag aan. De studenten Shady en Abdelhalim gaan achter hun bidkleed staan, met hun gezicht richting Mekka. Shady met sokken aan, Abdelhalim op blote voeten. Ze buigen en knielen neer om te bidden. Abdehalims mobieltje klinkt, maar wordt genegeerd tot na het gebed.
Net als de bidkleedjes zijn opgeruimd komen drie andere studenten binnen: Nour, Haidi en Sahar. Tijdens de ramadan eten de vijf studenten iedere dag samen. Via een weblog houden ze bij wie wat klaarmaakt voor het avondeten. Vandaag staat er soep op het menu, gevolgd door een rijstgerecht. Ondanks een dag vasten valt geen van de studenten direct hongerig aan.‘De eerste vastendag is zwaar, maar na een tijdje raakt je lichaam eraan gewend’, legt Nour uit.
Op de laptop op de achtergrond speelt een Arabische soap, die al snel wordt gevolgd door een gebedsuitzending uit Mekka. Het geeft hen een beetje het gevoel van thuis. ‘Thuis in Egypte vast iedereen, en ben je samen met je familie’, zegt Haidi. ‘Die speciale sfeer mis je hier.’ Het ontbreken van familie wordt deels wel goedgemaakt door de dagelijkse samenkomst met vrienden. ‘Zij worden je familie’, zegt Nour.
Soms maken verleidingen het vasten extra moeilijk. ‘Chips! Ik houd er normaal niet eens van, maar nu, tijdens de ramadan, maakt de geur me hongerig’ zegt Shady. Toch zijn de verleidingen te weerstaan, want de ramadan is een tijd van verering. ‘Het gaat niet alleen om niet eten en niet drinken. Het gaat over waardering’, zegt Abdelhalim. Shady voegt toe dat je in de vastenperiode dichter tot Allah komt. ‘Je kijkt terug en evalueert het hele jaar. Het is een soort eindoordeel; na de Ramadan kan je weer met een schone lei beginnen.’
Moeilijker dan het vasten is het vinden van een plaats om overdag te kunnen bidden. De colleges en het werk aan proefschriften gaan gewoon door, en er is op de universiteit geen speciale ruimte waar moslims kunnen bidden. De studenten hebben daarom aan de beheerders gevraagd of ze van een leegstaand lokaal gebruik mogen maken.
Dat Nederland geen islamitisch land is wordt nog duidelijker aan het eind van de ramadan, op 2 november, als het tijd is voor het suikerfeest. Thuis hebben moslims dan drie dagen vrij, hier niet. Ze kunnen het eind van de vastenperiode slechts ’s morgens vieren, van halfacht tot halfnegen, waarna het leven zijn gewone gangetje weer gaat. Net als vanavond. ‘Ik moet studeren voor een examen’, zegt Abdelhalim als hij opstaat om te vertrekken. De anderen vertrekken kort daarna ook. Morgen staan ze weer vroeg op om te ontbijten, vóórdat de laptop aankondigt dat de zon is opgegaan en een nieuwe dag van vasten is aangebroken. / LH

Re:ageer