Student - 1 maart 2007

Vastbijten en klaarkomen

449_nieuws.jpg
Negen uur ’s ochtends, de wekker gaat, ik druk hem uit. Hoe voel ik me? Een zwaar hoofd, intens moe, pijn in mijn onderrug. Nog even snoozen. Na een half uur sleep ik me uit bed, graai wat kleren van de grond, kleed me snel aan en ga ontbijten in de keuken. Even krantje lezen, puzzeltje maken en goed wakker worden. Inmiddels is het half elf. Hoe lang kan ik dit nog rekken? Moet ik echt aan het werk? Ik zet de computer aan. Hé, vier mailtjes. Die zijn belangrijk, en ik kan trouwens ook wel eens een wasje draaien. Lekker zonnetje buiten, even de ramen openzetten. Nou, zo kom ik ook niet aan de slag. Ik moet eigenlijk naar de Leeuwenborch, maar ja straks kom ik weer allemaal mensen tegen die vragen hoe het gaat. Bovendien moet ik dan al mijn spullen inpakken en tien minuten fietsen. Kan ik beter thuisblijven. Goed, waar zal ik eens beginnen? Paragraaf 5.3 moet korter, en daar moet ik nog iets voor opzoeken. Als ik toch iets op ga zoeken, kan ik net zo goed 4.4 ook even aanpassen. Google, Monte Alto, Costa Rica. Hé, da’s een leuke site, even kijken. Drie uur later kijk ik weer eens op mijn horloge, en nog steeds niks gepresteerd. Om eerlijk te zijn schaam ik me nogal voor mijn onvermogen om mijn verslag binnen een jaar af te maken. Maar hoe lang ben je eigenlijk al bezig, Nicolette? Twee jaar en een maand met mijn verslag. En ik heb ook nog een half jaar in Costa Rica gezeten. Ik begrijp ook niet hoe andere, soms veel minder intelligente studenten, het wel voor elkaar krijgen. Mijn schoonvader vroeg laatst of ik gewoon lui ben. Toen kreeg ik de neiging om mijn trui over mijn hoofd te trekken en heel hard weg te rennen. Maar ik was bang dat hij me dan ook nog raar zou vinden. Een goeie tip kreeg ik van een ex uit een ver verleden. Hij zei: ‘Het is gewoon een kwestie van vastbijten en zorgen dat je klaarkomt.’ Ik hoop dat hij het over mijn afstudeervak had. Nicolette Meerstadt

Re:ageer