Student - 4 juni 2015

Uit de hand gelopen hobby's

tekst:
Milou van der Horst

Soms kan iets wat ooit begon als een leuk tijdverdrijf uitmonden in een betaalde baan. Hobby wordt dan ineens werk. Sommige studenten hebben de sprong genomen. ‘Het blijft desondanks mijn hobby, mijn passie, mijn liefde.’

HET IS MOOI OM HONDEN TE ZIEN VERANDEREN

Wie? Marijke Dick MSc Behavioral Biology
Wat?
Hondentrainster

‘Ik heb mijn hele leven iets met dieren gehad. We hadden thuis wel kleine huisdieren, maar nooit honden of katten. Toch kwam ik steeds meer met dieren in aanraking. Ik zag op tv documentaires over hondenopvoeding. Ook hadden de ouders van mijn vriend een hond waar ik vaak mee ging wandelen. Ik probeerde wat trucjes van die documentaires uit met de hond. Het lukte alleen niet. Toen kwam ik erachter dat als ik rustig bleef, het me wel lukte het gedrag te veranderen. Ik begon meer te oefenen met honden van vrienden en kennissen. Iedere keer gedroeg de hond zich goed bij mij, maar niet bij de eigenaren. Toen begreep ik dat ik er wel gevoel voor had. Ik heb toen mijn diensten aangeboden op marktplaats en één week later vroeg iemand me naar het probleem met zijn herder te kijken. Dat heb ik grotendeels verholpen en ik ben via hem aan veel andere klanten gekomen. In het begin trainde ik alleen om ervaring op te doen, maar mensen zeiden dat ik er echt geld voor moest vragen. Toen dacht ik: als zelfs klanten dat zeggen moet ik dat misschien maar gaan doen. Ook al krijg ik er nu voor betaald, ik hou toch heel weinig over. Ik heb laatst een camera gekocht zodat ik filmpjes kan maken van de vooruitgang bij een hond en ik heb veel attributen nodig, zoals verschillende tuigjes en speeltjes. Naast mijn hondentrainingen ben ik ook gewoon nog caissière bij de supermarkt. Ik stop echt al mijn vrije tijd in deze hobby, maar ik geniet er heel erg van. Als ik achter mijn computer zit, ben ik altijd bezig met honden. Ik heb nu ook een eigen hond waar ik veel tijd in stop. 



24_Jan_Sven Menschel--2.jpg
IK HEB INMIDDELS AL EEN REPUTATIE OPGEBOUWD

Wie? Jan Kroesbergen MSc Communication Science

Wat? Tuinier en klusjesman

‘Vanaf mijn elfde had ik vakantiebaantjes bij klus- en bouwbedrijven. Ik vond het super stoer en leuk om te doen: buiten zijn, bouwen, slopen, met groot gereedschap in de weer. Op een gegeven moment dacht ik: nu kan ik het wel alleen. Vervolgens heb ik bijna elke week een flyer in tien verschillende brievenbussen gedaan, maar ik ben al snel gestopt omdat ik te veel aanvragen kreeg. Nu woon ik vier jaar in Bennekom en heb al een hele reputatie opgebouwd, alles via mond-tot-mond-reclame. Ik schilder binnen en buiten, doe kleine elektra- en loodgietersklusjes. Ik werk vooral voor oudere mensen, die me soms ook wel eens vragen om de parasol van boven naar beneden te brengen, of die een gordijnrails opgehangen willen hebben. De markt om oudere mensen te helpen, groeit. Ik heb vooral gemerkt dat ze menselijk contact nodig hebben. Klanten vinden het fijn als ik hard werk en weet wat ik doe en moet doen, maar dat ik ook tijdens de pauze de tijd neem om te kletsen. Dat gesprekje in de pauze is een fundamenteel aspect van het werk. Ze vinden het ontzettend interessant wat ik studeer en hoe het er op een universiteit aan toe gaat. Het werk voelt heel nuttig en is fijn om te doen. Ik krijg veel waardering voor wat ik doe. Soms leen ik wel klusjes uit aan vrienden van wie ik weet dat ze het kunnen, maar liever zeg ik tegen mijn klanten dat ik geen tijd heb. Het is leuk als je na een half dagje klussen dertig euro krijgt maar het is net zo leuk om na een week werken met 100 euro naar huis te gaan.



24_Lotte_Sven Menschel--3.jpg
HET LIEFST SCHILDER IK VAN ’S OCHTENDS VROEG TOT ’S AVONDS LAAT

Wie? Lotte Marcus BSc Biologie
Wat?
Maakt schilderijen, exposeert en verkoopt ze

‘Ik teken al mijn hele leven, vanaf toen ik heel klein was. Vijf jaar geleden heb ik het schilderen herontdekt. Toen het uitging met mijn vriend had ik opeens veel extra tijd. Ik kocht een aantal Posca pennen: acrylverfpennen die je gemakkelijk mee kan nemen. Sindsdien gaat het als een trein. Ik verkoop mijn werk via Facebook. Meestal verkoop ik wel twee werken per maand. Meestal vraag ik hoeveel mensen bereid zijn om te betalen, terwijl ik een minimumbedrag in mijn hoofd heb. Vaak geven mensen wel rond de 100 of 150 euro, soms in A4-formaat. Laatst heb ik een schilderij van 1 x1 meter voor 400 euro verkocht. Toch houd ik er bijna niks aan over, want het grootste deel gaat op aan materiaal. Ik sta trouwens ook open voor ruilen. Soms geef ik een doek weg in ruil voor verf of andere spullen. Er is me zelfs een keer aangeboden om paddo’s te gebruiken in ruil voor een schilderij. Dat heb ik maar niet gedaan. Ik ben tegenwoordig verslaafd aan stippen zetten, wat ik vergelijk met een mantra of meditatie. Schilderen is mijn hobby, mijn passie, mijn liefde. Ik heb een half jaar aan een schilderij gewerkt en toen ik het verkocht had ik het wel moeilijk. Het voelde echt als mijn kindje weggeven. Ik exposeer soms ook, zoals eind mei op een festival. Ik heb ook een aantal galeries bezocht om te vragen of ik kon exposeren. Ze zeiden dat mijn werk super goed was, maar ze wilden het niet exposeren omdat ik geen kunstacademie heb gedaan. Mijn filosofie is daarentegen dat je een kunstenaar bent of niet.



24_Eva_Sven Menschel--2.jpg
KLEDING MAKEN PRIKKELDE MIJN CREATIVITEIT HET MEEST

Wie? Eva Helena (Eva van Schijndel) MSc Communication Science
Wat?
Kostuummaakster

‘Iedereen verkleedt zich wel als hij jong is. Bij mij is dat nooit gestopt, alleen wilde ik de verkleedkleren zelf maken. Ik was ook altijd creatief bezig met tekenen bijvoorbeeld, maar kleding maken prikkelde mij het meest. Ik had mazzel dat mijn moeder altijd naailes kreeg bij ons thuis. Dan zat ik er ook altijd bij en soms deed ik mee. Ik hou ook van geschiedenis, wilde het zelfs studeren. Als ik in een geschiedenisboek lees over een korset, dan wil ik ook weten hoe het in elkaar zit en hoe het voelt. Als ik het dan zelf maak, is het alsof je terug gaat in de tijd, wat ik heel leerzaam vind. Alleen wil ik niet dat alles historisch of etnisch correct is, want dat is saai. Sommige kostuums uiten een wens of droom van mijzelf. Als het kostuum na een jaar klaar is, laat ik mezelf fotograferen. De fotoshoots gebruik ik voor mijn portfolio. Ik wil er graag mee verder en als je professioneel wilt worden heb je een portfolio nodig, dat laat zien dat je aan je eigen stijl hebt gewerkt. Ik ben net begonnen om mijn kostuums te verhuren aan amateurfotografen, voor ongeveer 100 euro. Zij zoeken altijd inspiratie voor hun fotografie en die kan ik hun bieden in de vorm van een kostuum. Gelukkig verdien ik met ontwerpen en illustreren ongeveer 150 euro in de maand. Leuke bijkomstigheden van kostuums maken is dat je gezien wordt en daardoor bijzondere dingen meemaakt. Zo ben ik een keer gezien in een Japanse kimono en kreeg door dat kostuum een aanvraag om voor de Japanse tv te presenteren, die een aflevering in Nederland hadden. Ik heb het gedaan en het was een heel leuke dag. Alleen verstond ik er niks van wat de regisseur wilde, want hij sprak geen Nederlands en geen Engels. Gelukkig kreeg ik een Japanse voice-over. Daarnaast is een foto van mij gekocht om te publiceren op een Italiaanse boekcover.’

Foto's: Sven Menschel



Re:ageer