Organisatie - 21 februari 2008

Tupolev

‘Die toko waarvoor wij werken heeft tien miljoen euro bespaard, Richard’, zegt aardappelexpert Willem Stiekema. ‘Tijs Breukink zegt het in de Resource.’
Richard Visser, minstens net zo aardappelkundig als Stiekema, buigt zich over Stiekema’s schouder en leest mee in het onder medewerkers en studenten van Wageningen UR op handen gedragen kwaliteitsmedium.
‘Zegt Tijs dat?’, bromt Visser.
‘Omdat iedereen in Wageningen UR zijn wc-papier, paperclips en gummetjes centraal inkoopt besparen we met z’n allen tien miljoen euro per jaar’, zegt Stiekema. ‘Hier staat het. Snap jij het, dan snap ik het.’
Visser kijkt om zich heen. De vermaarde potatoloog zit voor de ene helft op een krap vliegtuigstoeltje. Voor de andere helft zit hij bij Stiekema op schoot.
‘Ik snap het’, zegt Visser.
‘Ik ook’, zegt Stiekema. ‘Ik denk niet dat we veel goedkoper hadden kunnen vliegen dan met deze Tupolev van Kabul Airlines.’
‘En wat gaan de heren met dat geld doen?’, vraagt Visser. ‘Investeren in nieuwe apparatuur? Een gebaar maken naar al die mensen die zes dagen per week werken en er maar vier betaald krijgen?’
‘Ze gaan het op de bank zetten’, zegt Stiekema. ‘Als aardappeltje voor de dorst.’
‘Een publieke instelling met een spaarvarken’, schampert Visser. ‘Volgens mij mag dat helemaal niet.’
‘Domme, domme Richard’, zegt Stiekema hoofdschuddend. ‘Kijk toch eens wat verder dan je neus lang is. Stel je toch eens voor dat we straks in een economische crisis duiken. Dat we straks minder geld krijgen. Wie gaat er dan de salarissen van de managers betalen?’
Visser zwijgt. Somber kijkt hij uit het raampje naar buiten, waar uit de vleugelturbines grote rookpluimen komen en af en toe een steekvlam schiet.
‘Daar had je nog niet over nagedacht’, zegt Stiekema.
De directeur van het Center for Biosystems Genomics stopt zijn wijsvinger in een kogelgat in de wand, en haalt hem er dan weer uit.
‘Plop’, zegt Stiekema mistroostig.

Re:ageer