Student - 21 april 2011

Trots

Sinds ik internationale vrienden heb, is mijn vaderlandsliefde toegenomen. Bijna dagelijks word ik gecomplimenteerd door Ethiopische of Indonesische studiegenoten. Met onze veilige fietspaden, ingenieuze polders, al die keurige opgeruimde stoepen, of de Keukenhof.

26-Stijn-6006.jpg
Een paar weken terug kreeg ik zelfs een complimentje voor ons orgaandonorbeleid. 'Wat goed dat bij jullie geen nieren verkocht mogen worden.'
Dat een enkeling onze bosreservaten een verzameling van lantaarnpalen noemt - 'als jullie dit bos noemen, dan hebben wij geen ontbossing' - neem ik op de koop toe. Trots vertel ik dat we zelfs ons waterschap mogen kiezen. Soms vliegt er een vleugje nationalistische arrogantie tussendoor, maar dat mag best van ons huidige kabinet. Ik kwam zelfs bijna in een fase waarin ik verkeersdrempels en flitspalen ging verheerlijken, tot mijn moeder last van haar ogen kreeg.
Nou ja, last, meer een interne ontploffing aan het einde van haar werkdag. Een bloeding, zo blijkt later, midden in haar rechteroog. Plotseling is ze niet meer in staat iets met het oog te zien. Onmiddellijk en met lichte paniek rijdt ze zelf - levensgevaarlijk - naar het ziekenhuis. 'Ik zie niets meer dokter', zegt ze tegen de arts die haar eerdere oogklachten classificeerde als een virusje. 'Laten we eens gaan kijken, welke letter staat hier?' 'Meneer ik kan u niet eens zien.' 'Dat is procedure mevrouw. En deze letter? Kunt u die letter lezen?' Als zelfs de grote Q problematisch wordt, besluit de arts te gaan kijken.
Gelijk wil hij haar doorsturen naar een academisch ziekenhuis, want bij onmiddellijke operatie is de kans op enige genezing het grootst. 'Vanavond moet u nog geopereerd worden', zegt hij. Maar na een kort telefoongesprek verandert hij van mening. 'Kijk mevrouw, u moet begrijpen, wij moeten ook bezuinigen en...' Drie dagen en mini­maal één oogbloeding later - en dus minder kans op enig restzicht - is er tijd voor een operatie.
's Avonds zie ik nog een restje Nieuwsuur, waar een huisarts voor de zoveelste keer aangeeft dat er helemaal geen behoefte is aan een landelijk elektronisch patiëntendossier. Hij is blij dat de Eerste Kamer unaniem tegen het voorstel heeft gestemd. Kosten tot nu toe: 300 miljoen euro. Minister Schippers is teleurgesteld.
Dus wij hebben er 300 miljoen voor over om de medische gegevens van onze burgers te kunnen zien, maar het zicht van die burger zelf, dat is te duur. Ik ben toch benieuwd welke internationale student me weer trots krijgt.  Stijn van Gils

Re:ageer