Wetenschap - 8 februari 2001

Toeristen in Loitokitok

Toeristen in Loitokitok

Wies Buysrogge, vierdejaars Rurale ontwikkelingsstudies:

"Ik heb in een dorpje gewoond met een leuke naam, Loitokitok. Dat ligt ongeveer tien kilometer van de grens met Tanzania. De eerste maand dat ik in Kenia was, heb ik op de campus van Moi University gewoond. Dit vond ik de minst leuke tijd, want voor mijn gevoel was het daar net een Westers wereldje. In het dorp zat ik tussen de lokale bevolking en dat vond ik veel interessanter. Voor mijn afstudeervak Recreatie en toerisme heb ik gekeken hoe de Masai, een etnische groep in Kenia, toerisme in hun dagelijkse leven gebruiken.

Ik heb een groep Masai gevolgd die een wildreservaat aan een Zwitserse toeroperator leasden. Ik wilde erachter komen wat de voordelen voor hen waren, met name voor de werkgelegenheid en hun inkomen. Al snel werd me duidelijk dat er eigenlijk meer nadelen waren dan voordelen. Er kwam wel geld binnen, maar dit werd slecht verdeeld door de leiders van de groep. Die bleken erg corrupt. Binnen de groep was al een oppositie ontstaan en die wilde graag met mij praten. Ik werd op een gegeven moment aangesproken door de zoon van een van de leiders. Die liet mij merken dat hij het niet zo leuk vond dat ik met sommige mensen in de groep sprak, maar daar heb ik me niet door laten weerhouden.

Wat me is bijgebleven, is het feit dat ik zo afhankelijk van de tolk was. Ik kon alleen maar met mensen praten als hij er bij was. Op een gegeven moment begon hij ook nog eens te zeuren dat 'ie meer geld wou.

In het begin voelde ik me best lullig als ik in het caf? bier zat te drinken. Dan ben je toch echt de rijke westerling, want twee biertjes is voor hun evenveel waard als een maandinkomen. Net zoals ik heel erg moest wennen aan het openbaar vervoer. Elke dag ging ik met een bus naar het wildreservaat. Die bus rammelde werkelijk aan alle kanten en zat helemaal volgestouwd met mensen. Ik vraag me af of dat ding nog rijdt.

Ik heb ook iets vreemds meegemaakt. Ik stond te wachten op de bus, toen het hoofd van de politie mij wenkte. Ik ging met hem naar binnen en toen liet hij mij een boek zien, waarin de arrestaties van de laatste maand stonden van mensen uit het dorp. Er stond alleen een datum vermeld en de aard van het misdrijf. Ik had me nog nooit onveilig gevoeld, maar toen ik las dat er mensen uit het dorp waren gearresteerd voor verkrachtingen, aanrandingen en dergelijke, schrok ik ontzettend. Ik heb gelukkig in de tijd dat ik daar was, niets ergs meegemaakt."

Edmee Leeman

'De leiders van de groep waren enorm corrupt. De oppositie wilde graag met mij praten.'

Re:ageer