Student - 15 februari 2010

Tijger

Er zijn me door de jaren heen twee dingen opgevallen met carnaval met betrekking tot de verkleedpartijen. Een pak functioneert als war paint: de feestvierder durft meer.

In het extreme getrokken: als je onherkenbaar bent zijn er in de toekomst geen sociale consequenties voor je wangedrag. Voor de mensen die nog nooit carnaval hebben meegemaakt: ongestoord misdragen is een van de hoofddoelen van het zuidelijke volksfeest. Hoe onherkenbaarder, hoe dwazer het gedrag. Pas op voor mensen met maskers want ze kennen geen grenzen.
Ten tweede is een pak soms een uitprobeersel voor een imago dat mensen neer willen zetten in de gewone wereld. Ik ben een tijdje vrij alternatief geweest op de middelbare school: wijde broeken, rondhangen, skateboarden. De carnaval daarvoor ging ik gekleed als punker, gewoon om te kijken hoe mensen zouden reageren. Ik denk dat dit voor velen opgaat. Knullen in driedelig met een beveiligersteken op de borst zijn op zoek naar meer autoriteit. Meiden in korte rokjes verkennen hun sexualiteit. Ik was dit jaar verkleed als tijger – daarvan mag je maken wat je wil.
Na drie dagen feest vieren en weinig slapen was ik helemaal kapot. Een vriend belde me om twaalf uur wakker voor een brunch bij hem thuis. Met zware tegenzin hees ik mijzelf in mijn tijgerpak en op mijn fiets. Het was glad en ik was er met mijn kop niet bij dus het onvermijdelijke gebeurde. Ik ging knijtertjehard op mijn bek. Een voorbijganger met hondje keek geamuseerd. Ik blafte: ‘Wat kijk je nou, lul!’ De man keek even geschrokken en begon toen te lachen. Ik besefte toen dat ik een potsierlijke indruk moest maken met mijn pak aan. ‘Rustig aan, tijger’, zei de man en wandelde verder. Ik lachte maar zo’n beetje mee. 

Re:ageer