Student - 7 juli 2010

Thuis-thuisthuis

Doordeweeks woon ik in Rheden; in het weekend in Uden. Normaal gesproken verloopt dat prima. De reistijd is met zo'n twee uur aardig te overzien en ik ken de charme van het staan in bussen.

Een enkele keer bleef in Uden wel een boek liggen. Maar, meestal betrof het toch een onbelangrijk leeswerk waarvan het zonde is dat ik het überhaupt had gekocht. Nu ik mijn hbo-opleiding zo goed als binnen heb, is mijn relatie tussen thuis en thuisthuis echter geheel verstoord.
Tot ontsteltenis van mijn omgeving ben ik om de haverklap thuis, en blijft daarbij onduidelijk of dat thuis nu thuis (Rheden) of thuisthuis (Uden) is. Mijn huisgenoten klagen steen en been dat ze niet weten wanneer ik mee-eet en of ik eventueel kan koken.
Eén keer heb ik mijn huisgenoten met lage maag laten zitten. Ook kan ik me herinneren dat ik wel eens twee keer heb gegeten. Veel vaker nog heb ik het voor mij gekookte eten zorgvuldig in een bakje gestopt om het vervolgens geheel te vergeten. Dat laatste zorgt voor de grootste ergernis, vooral als blijkt dat mijn huisgenoten onvoldoende hebben gegeten om wat voor mij over te laten.
Zelf raak ik in deze chaos vooral gefrustreerd als ik wat kwijt ben. Een voorbeeld. Het universitaire vaccinatiecentrum in Wageningen moet verzelfstandigen. Daarom leek het me handig een gesubsidieerde rabiësprik te nemen. Ik weet tenslotte niet hoe ik mijn leven later invulling wil geven en dan kun je maar vast een rabiësvaccinatie op zak hebben.
Goed, je raadt het al. Ik was er dus van overtuigd dat mijn vaccinatiepaspoort in Rheden lag. Na het opentrekken van wat laatjes besefte ik plotseling dat dat ding toch nog in Uden moest liggen. In een vlaag van onjuist prioriteiten stellen, rende ik halsoverkop naar het station in Rheden. Daar aangekomen, herinnerde ik me ineens dat ik het gele boekje de hele tijd al in mijn tas had. Via een omweg probeerde  ik ongezien terug naar m'n studentenhuis te wandelen. Tevergeefs. Mijn huisgenoten hadden alles - inclusief de langere route - schaterlachend aangezien.
Ik moet nodig op vakantie. Ver weg van thuis, thuisthuis of welke thuis dan ook.
Tot in september.

Re:ageer