Student - 21 juni 2007

Thee en communisme

Martijn van Staveren, masterstudent Internationaal land- en waterbeheer, heeft zich in Vietnam drie maanden verdiept in overstromingsmanagement. Hij kwantificeerde het risico dat bewoners van een rivierdelta lopen, en dronk ondertussen liters thee.

885_nieuws.jpg
‘Vietnam lijkt qua waterhuishouding best veel op Nederland. Noord-Vietnam is een delta, er zijn veel rivieren met een imposant dijkensysteem en het land ligt voor een deel onder de zeespiegel.
In het gebied dat ik onderzocht waren behalve gewone overstromingen ook flashfloods. Daarbij komen in korte tijd grote hoeveelheden water en modder vanuit de bergen. Ik heb de situatie van de gemeenschappen in kaart gebracht met behulp van de disaster risk index. Het is een optelsom van de risico’s die mensen lopen. Je kijkt bijvoorbeeld naar hoe dicht ze bij de rivier wonen en hoe ze zich tegen overstromingen kunnen beschermen. Alle gegevens worden bij elkaar gebracht in een getal van één tot honderd. Daarnaast heb ik bekeken hoe het geplande beleid de index zou veranderen als het zou worden doorgezet. Aan de hand van mijn bevindingen heb ik het geplande beleid aangevuld.
Ik ben vooral in de gemeenschappen zelf geweest om mensen te interviewen die geen Engels spreken. Dat leek aanvankelijk voor problemen te zorgen, maar door puur geluk heb ik op de campus twee studenten ontmoet die me wilden helpen. Ze zijn ieder een paar weken mee gegaan om te vertalen, gewoon voor niks. Daardoor heb ik goed gemixt met lokale boeren, die heel open vertelden over hun problemen.
Het communisme is nog heel sterk in Vietnam. De overheid is erg aanwezig en je moet je steeds verantwoorden. Zo moest ik toestemming aanvragen voor mijn project. Ik moest vertellen wat ik ging onderzoeken, met wie ik wilde praten en waar ik heen zou gaan. Ik kreeg een officiële brief met stempels die ik moest laten zien aan ambtenaren die ik interviewde. Ook wist de politie steeds waar ik was. Ik ben een keer aangehouden omdat ik in een restricted area was, een soort beschermde zone. Gelukkig had ik die brief bij me, en toen was het geen probleem.
Ik woonde in een dorpje Yen Lap, niet groter dan een straat. Als ik over straat liep werd ik vaak uitgenodigd om thee te komen drinken. De bewoners wilden me altijd thee geven en een gesprek aanknopen. Gewoon uit interesse. Hoe oud ben je, ben je getrouwd? Dat soort dingen.
Ik kan iedereen die voor zijn studie iets met water wil doen, aanraden om naar Vietnam te gaan. Water is er hot. Er is tekort aan drinkwater en er is veel afvalwater. Zelf wil ik ook weer terug voor vervolgonderzoek. De disaster risk index die ik heb gebruikt was nogal eenvoudig. Die zou ik best wat uitgebreider willen toepassen, bijvoorbeeld in een PhD.’

Re:ageer