Student - 7 april 2011

Te laat

Wat gek dat ik geen studiegenoten zie, denk ik, terwijl ik kalm de trap van het Scheikundegebouw van de Dreijen op wandel. Nou ja, iedereen zal vandaag wel op het laatste nippertje komen.

26-Stijn-5993.jpg
26-Stijn-5993.jpg

Foto: .

Enthousiast zwaai ik een moment later de deur van de collegezaal open. Bij het openen deins ik even achteruit. Huh, het is nog pikdonker en de zaal is geheel leeg. Diepfronzend ga ik het college van gisteren na. Er is vandaag toch gewoon les?
Ondertussen staat mijn broertje (Freek) op een Rotterdams station. Hij baalt. Een klein halfuur vertraging had hij ingecalculeerd, maar dat zijn eerste metrotrein uit zou vallen en die erna plotseling voortijdig tot stilstand zou komen? Nee, dat had hij niet verwacht. Gehaast en geërgerd stapt hij over op een wederom vertraagde metro.
Terug naar Wageningen, waar ik tot mijn opluchting één van mijn docenten zie. Bij het aanschouwen van de lege collegezaal begint hij te lachen. 'Volgens mij zijn we verkeerd', constateert hij nuchter. 'Kijk eens in het rooster.' 'Inderdaad', antwoord ik schuldbewust, 'het staat in rood, onderstreept en met markering: vandaag Leeuwenborgh'. Mijn docent reageert resoluut: 'nou dat wordt dan hard fietsen.' 'Eh', zeg ik onzeker, 'eigenlijk heb ik hier helemaal geen fiets.'
Mijn broer Freek rent de trappen van het universiteitsgebouw op. Zijn laptoptas schudt onhandig achter hem aan. 'Nog één minuut', denkt hij, 'nog één minuut. Opgelucht komt hij hijgend de trap op. Ja, Ja, de deur staat nog open.
'Nou, dan spring je maar achterop', zegt m'n docent. Vlot hobbelend dalen we af richting het onderkomen van de sociale wetenschappers. Plusminus tien minuten te laat lopen we samen de collegezaal binnen. Een warm applaus van de gehele zaal volgt. 'Fijn dat jullie het ook gevonden hebben', laat mijn andere docent met licht grinnikende ondertoon weten. 'Okay, dan kunnen we nu beginnen', spreekt ze de rest van de zaal toe. Langzaam neemt mijn rood geworden gezicht weer de normale kleur aan.
In Rotterdam gaat ondertussen de deur dicht. Precies voor de neus van mijn broertje. 'Te laat jongen', laat een beveiliger hem fijntjes weten. 'Ik had vertraging en nu ben ik helemaal voor niets gekomen', klaagt mijn broer. 'Niets mee te maken, jij komt er niet meer in. Van een universitair student wordt enige verantwoordelijkheid verwacht. Wen er maar vast aan jongen. Dat gaat overal zo.'

Re:ageer