Wetenschap - 8 november 2001

Tanken

Tanken

"Spaart u zegeltjes of airmiles?" vraagt pompbediende Menno Maathuis aan een klant in het Shell Zelf Tankstation Van der Kolk aan de Lawickse Allee in Wageningen. Het is een vraag die hij die middag nog vaak zal herhalen. Maathuis, zesdejaarsstudent Dierwetenschappen, rolde vier jaar geleden via een inmiddels oud-huisgenoot in dit werk. Maathuis: "Ik wilde toen wel een bijbaantje, maar niet in de horeca. Dat trok me niet. Dit leek me wel relaxed. Ja, ik heb ondertussen al aardig wat zegeltjes uitgedeeld", zegt Maathuis lachend en laat de najaarsset voor in de keuken zien die je voor een volle spaarkaart kunt krijgen. "Officieel zijn wij trouwens servicemedewerkers", zegt Maathuis even later, terwijl hij kijkt hoe iemand staat te tanken.

Edwin Dalenoord, ??n van zijn collega's, schenkt nog wat thee in. Hij is ook door een vriend gevraagd hier te komen werken. "Ik was toen tweedejaars en kon het geld goed gebruiken", vertelt Dalenoord, die inmiddels vijfdejaarsstudent Bodem, Water, Atmosfeer is. "Het verdient redelijk en het is niet fysiek inspannend. Ik werk ??n ? twee dagen per week, afhankelijk van hoeveel tijd ik heb naast colleges en practica."

Eens in de twee maanden zitten de acht ? negen medewerkers, waarvan er slechts ??n niet studeert, met hun baas om tafel om de diensten van de ochtend, middag en het weekend in te vullen. Als het dan toch niet uitkomt, kunnen ze onderling besluiten te ruilen. Dalenoord: "Zolang de pomp op tijd open en dicht gaat, maakt het hem niet uit hoe we de diensten indelen."

Volgens zijn collega Maathuis is dit tankstation het enige station in Nederland dat geheel door parttimers wordt bemand. De servicemedewerkers blijken ook nog, op ??n na, allemaal lid van studentenvereniging Ceres te zijn. Dalenoord: "We loten om wie er de ochtend na het gala dienst moet draaien. De pechvogel gaat evengoed naar het gala, maar houdt er wel een beetje rekening mee dat hij de volgende ochtend op tijd de zaak open moet gooien", zo legt hij uit. "Omdat we het gezamenlijk plannen, kunnen we ook besluiten diensten van twee ? drie uur te draaien zodat je binnen afzienbare tijd je bed weer in kunt."

Terwijl de jongens vertellen over hun werk, lopen er regelmatig klanten binnen. Een man vraagt of hij even mag bellen en Maathuis zet de telefoon voor hem op de balie. De vrouw die in de auto op hem wacht, werkt ondertussen haar make-up bij.

Maathuis: "Het tankstation gaat doordeweeks 's ochtend om zeven uur open. Je dag begint met het buitenzetten van de brandblussers en het schoonmaken van de pompen. En koffie zetten natuurlijk." Ze balen beiden wel eens van de wekker. Dalenoord: "Zeker in de winter is het wel eens moeilijk om je bed uit te komen."

Veel klanten komen regelmatig op dit tankstation. Dalenoord: "Voor sommigen pak je automatisch een pakje sigaretten van een bepaald merk als ze binnen komen lopen. Zo weten we ook dat Speelman een andere sigaar is gaan roken omdat zijn chauffeur, die hier regelmatig komt tanken, ineens een ander merk sigaar voor zijn baas meenam." De jongens vertellen ook over de man die tegen zessen altijd wat komt drinken en de man met het hondje die een paar keer per dag langs komt lopen en naar wie ze altijd zwaaien. "Heb jij eigenlijk een idee wie daarmee begonnen is?" vraagt Maathuis aan Dalenoord. Dan komt er een man binnen die op zoek is naar de Generaal Foulkesweg. Maathuis wijst hem de weg. "Soms zijn we net een VVV-hulpbalie", verzucht Dalenoord. "Mensen vragen ons ook wel eens om hulp bij het controleren van de bandenspanning of bij vastgevroren portiersloten. Of ze vragen of ze een jerrycan kunnen lenen omdat ze zonder benzine staan." De twee studenten zijn wel blij dat ze sinds een jaar geen alcoholische dranken meer mogen verkopen. Maathuis: "Staan er zondagsmorgens ook geen alcoholisten meer op de stoep."

Als er geen klanten zijn, lezen ze de krant of ruimen ze wat op. Soms nemen ze een collegedictaat mee. Dalenoord: "Als het rustig is, kun je wel wat doorlezen of sommen maken." Maathuis moet toegeven dat het werk inderdaad niet erg uitdagend is. "Na drie weken is dat er wel af. Soms heb je zelfs het gevoel dat je wordt betaald om de krant te lezen", aldus Maathuis.

Yvonne de Hilster

Re:ageer