Student - 28 september 2006

Stil bekvechten

Oude kranten, doeken en bussen verf. Een overvolle agenda, een geheime ‘vergadering’. Het is duidelijk, er gaan weer mensen afstuderen. Hoe langer ik studeer, hoe meer mensen ik ken die gaan afstuderen. En ik kan je vertellen: het is hard werken. Ik schep er namelijk een bijzonder genoegen in om zelf cadeautjes te maken. Op 29 september gaat Trees haar bul halen, wat haar zelf nog het meest verbaast. Met vijf zangvriendjes maak ik het inmiddels traditionele afstudeercadeau. Trefwoorden zijn veel kleur, een steeds veranderend plan, een gegraveerd plaatje en natuurlijk creativiteit. Vanavond zijn we met zijn zessen bij elkaar. Van tevoren heb ik bij Emmaus (waar anders?) een potentiële love seat gevonden en stofjes gekocht om een kussen van te maken. We bedenken de kleuren voor het bankje: naturel hout met ijzig blauw. Zelf hou ik meer van schreeuwerig, maar vooruit, ik hoef niet alles te beslissen. Na drie kwartier schuren blijkt het naturel niet te gaan werken, en wordt het hele bankje ijzig blauw. Niet echt mijn smaak. Sterker nog: totaal burgerlijk, retro in de slechte zin van het woord. De creativiteit pulseert nou niet bepaald meer door mijn aderen, maar iets anders inmiddels wel. Dat zit tussen milde irritatie en een hartgrondige afkeer van het bankje. Mijn hielen planten zich stevig in de grond. Ik wil geen saai cadeau geven, ik wil iets opvallends. Iets knallends, geen ‘koele meeren des doods’. Na een kwartier dubben zijn we ruwweg in drie kampen verdeeld: de drie-rustige-kleurenoptie, de twee-rustige-en-één-knalkleuroptie, en ik. Want ik zit gewoon een beetje te mokken. Ik wou eigenlijk groen en geel. Da’s zó mooi. Vrolijk, opbeurend, positief, energiek. En nu wordt het blauw. Omdat we er niet meteen uit komen kletsen we over koetjes en kalfjes. Ondertussen ontspan ik een beetje. Opeens zegt iemand: ‘Hé, we kunnen ook paars doen.’ Precies wat ik net had bedacht. En dan zijn we het allemaal eens. Wat zijn we toch een heerlijk groepje.

Re:ageer