Wetenschap - 14 november 2002

Stage: Costa Rica

Stage: Costa Rica

Claire van der Hulst en Elke Kunen, vijfdejaars Tropisch Landgebruik en huisgenoten.

Claire: "De eerste paar weken van ons veldwerk in Costa Rica waren nat, koud en ellendig. We zouden vogels gaan inventariseren in een veengebied in Talamanca, een bergachtig gebied in het zuiden van het land. Maar door de regentijd was het de hele dag mistig en konden we geen vogels turven."

Elke: "We woonden in een houten aanbouw van de opslag van een winkel. Als het regende konden we elkaar door de herrie, die de regen op het golfplaten dak maakte, niet eens verstaan. Door het vochtige weer wilden kleren absoluut niet drogen. Zelfs de dunste string bleef nat. En 's nachts was het koud. Met een trui en een fleecejas lagen we dan samen op bed in onze slaapzak te bibberen. Soms gingen we met de bus naar de hoofdstad San Jos?, waar we mailtjes lazen met 'liggen jullie lekker in je hangmat?'. Nou niet dus. Na drie weken zaten we behoorlijk in de put."

Claire: "In overleg met onze begeleiders zijn we toen naar een ander gebied verhuisd, een vallei met koffieplantages die mogelijk bij een reservaat getrokken gaat worden. Maar ineens veranderen van onderzoeksgebied is moeilijk. We kenden het gebied niet en moesten toch plekken uitkiezen voor vogelmetingen terwijl we nog maar zes weken hadden voor ons veldwerk."

Elke: "Om de vogels te tellen stonden we bijna iedere dag om vijf uur op om vanaf even na zonsopgang tot een uur of negen vogels te turven. 's Middags gingen we vaak een nieuwe telplek te zoeken of langs onze begeleider op de universiteit van Heredia. 's Avonds aten we meestal in een klein eettentje iets van rijst met kip en bonen. Dat was best goedkoop. Zelf koken was vaak duurder dan uit eten gaan."

Claire: "Omdat we 's ochtends vaak zo vroeg opstonden zijn we verder niet veel op stap geweest. Wel zijn we een paar keer naar de film geweest. Ze doen in de bioscoop niet aan rij of stoelnummers. Iedereen staat gedisciplineerd in een lange rij voor de deuren van de zaal te wachten, onder toeziend oog van een bewaker. Bij de bushalte is het ook zo dat degene die er het eerst staat te wachten ook het eerst de bus in mag."

Elke: "Terwijl Costaricanen verder zo asociaal zijn als het maar kan. In winkels gooien de huisvrouwen gerust voor jouw neus hun boodschappen op de toonbank."

Claire: "Op straat trokken we als blonde buitenlanders wel bekijks, maar het 'pssst psst' waarmee we werden nageroepen is altijd alleen maar bedoeld om aandacht te trekken."

Elke: "Dat is de hele cultuur. Ook mannen die met hun vriendin op straat lopen kijken iedere vrouw uitgebreid na." | Yvonne de Hilster

Streamer: "Ook mannen met hun vriendin kijken iedere vrouw uitgebreid na"

Re:ageer