Wetenschap - 25 oktober 2001

Sofie Joosse, student Rurale ontwikkelingsstudies, voorzitter LSVb

Sofie Joosse, student Rurale ontwikkelingsstudies, voorzitter LSVb

'Ik denk wel eens, waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen'

Nadat ze acht maanden onderzoek had gedaan in Slowakije, wilde Sofie Joosse graag iets concreters doen. Ze besloot een jaar in het WSO-bestuur (Wageningse Studenten Organisatie) te gaan. Daar ontdekte ze dat veel dingen helemaal niet zo goed geregeld waren als ze altijd dacht. Inmiddels is ze voorzitter van de LSVb, de Landelijke Studenten Vakbond, en vertegenwoordigt zo op nationaal niveau de belangen van studenten. "Als mensen zouden zien wat hier gebeurt, beseffen ze plotseling dat ze heel erg op ons hebben zitten wachten."

Joosse kan er nog verschrikkelijk boos om worden. Onlangs ontmoette ze op een congres een hoogleraar met wie ze de marktwerking in het onderwijs besprak. Al gauw spraken ze over de relatie tussen docent en student. Joosse: "Zegt die hoogleraar 'Ik vind het helemaal niet verkeerd dat docenten de programma's bepalen. Studenten zijn niet voor niets studenten, die moeten nog veel leren.' Zou je daar dan niet kwaad om worden?"

Haar kwaadheid is niet geveinsd. Misschien komt dat wel doordat ze niet verwachtte dat er zoveel 'vervelende spelletjes' gespeeld worden bij het ontwikkelen van beleid. "Je leert om voortdurend argwanend te zijn; gaat het om geld of gaat het om kwaliteit? En dan blijkt dat vrijwel elke onderwijsvernieuwing om geld draait. Belachelijk, terwijl iedereen met het kwaliteitsargument voor de gek wordt gehouden."

Er is dus genoeg werk aan de winkel voor de LSVb. Voor Joosse als voorzitter - "eigenlijk is het persvoorlichter, maar ja, iedere vereniging heeft nu eenmaal een voorzitter" - houdt dat in dat ze zich met duizend-en-??n dingen bezig houdt. Ze begint 's ochtends wat vroeger dan de andere bestuursleden. Koffie erbij, kranten lezen en mail beantwoorden. Daarna is het vooral heel afwisselend.

"Ik denk wel eens, waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen. Veel praten, debatteren, naar conferenties gaan en vooral ook de pers te woord staan. Soms ben ik wel eens jaloers op andere bestuursleden. Zij kunnen zich gedurende langere tijd ergens in verdiepen. Ik kan hoogstens twee uur ergens in duiken, dan is er wel weer iemand die voor me belt."

Toch wilde ze per se voorzitter worden van de LSVb. Het voorzitterschap leek haar het meest uitdagend. Met name met de pers was ze voordien nog nooit in aanraking geweest. Bovendien had ze veel van de andere taken, zoals het secretariaat, in haar WSO-tijd al eens gedaan. Maar het valt niet mee. "Ik mis heel erg de rust. Elk moment kun je gebeld worden op zo'n 06-ding. Dan zit je even thuis Sofie te zijn, en dan belt er weer een journalist. Ben je opeens weer de LSVb-Sofie! In het begin vond ik het ook heel eng. Journalisten kunnen overal over bellen en je moet direct een antwoord klaar hebben. Inmiddels zit ik zo goed in de stukken dat die angst wel weg is."

Ambities heeft ze genoeg. Een heel verlanglijstje zelfs over wat ze wil bereiken op landelijke niveau: voorkomen dat er topopleidingen komen waar studenten vijftienduizend gulden collegegeld moeten betalen, invloed van de inspraakorganen op universiteiten vergroten en voorkomen dat de selectie van studenten in handen komt van de universiteiten en hogescholen zelf. "Onderwijs is er om jezelf te ontwikkelen. Niet om de beste mensen nog een stapje verder te brengen. Selectie van studenten is net alsof op de basisschool wordt gevraagd of je al kunt rekenen en je vervolgens alleen dan mag komen."

Ook met het oog op haar eigen ontwikkeling heeft ze een duidelijk doel gesteld. "Ik wil normaal blijven praten. Echt moeilijke woorden begrijp ik namelijk zelf ook niet. We zijn wel de studenten, die moeten de zaak nuchter en bij de grond bekijken."

Naast Joosse maakt nog een Wageninger deel uit van het LSVb-bestuur, Nicolaas Heerens. Volgens Joosse is die invloed zeker zichtbaar. Ze merkt dat Wageningers bij grote idee?n ook altijd vragen hoe die dan toegepast kunnen worden.

Een ander punt waarin de Wageningse invloed zichtbaar wordt, zijn wat de LSVb'ers 'Wageningen J??h-koekjes' noemen. Dat begon allemaal op het beleidsweekend van het bestuur, vertelt Joosse. "Elke keer als de naam Wageningen voorbij kwam, riepen Nicolaas en ik 'j??h!'. Ook na het weekend bleef dat maar doorgaan en iedereen nam het als vanzelf over. Het werd op een gegeven moment zo irritant dat onze technisch voorzitter besloot dat wie 'j??h!' riep, de volgende vergadering koekjes mee moest nemen. Het gevolg is dat we nu elke dag koekjes hebben."

Arin van Zee

Sofie Joosse: "Ik mis heel erg de rust. Dan zit je even thuis Sofie te zijn, en dan belt er weer een journalist." | Foto Guy Ackermans

Re:ageer