Wetenschap - 1 januari 1970

Smullen in Wageningen

Smullen in Wageningen

Smullen in Wageningen


Het is een grof schandaal dat Florine Boucher en Anne Scheepmaker in de
kwaliteitskrant NRC Handelsblad de voedingsmiddelenindustrie in een kwaad
daglicht durven te stellen. Het is toch een zegen dat onze
levensmiddelentechnologen zelfs van de taaiste soepkip nog de smakelijkste
hapjes weten te maken. Het is een prestatie van de eerste orde dat wij van
food valley de vleesfabrieken in staat hebben gesteld om van slachtafval en
beendermeel de heerlijkste kroketten en frikadellen te maken. Het is
bewonderenswaardig dat de kindervriend Kapitein Iglo (waarom is die man nog
steeds geen admiraal) kans heeft gezien om definitief af te rekenen met die
vieze, zilte vissmaak.
Sterker nog dankzij Wim Jongen weten we nu ook dat de voedingsindustrie en
de onzen van productontwerpen en kwaliteitskunde niet alleen ons voedsel
grondig op de schop hebben genomen, maar ook dat wij van de WUR de vrouw in
het gezin en ver daar buiten een beter aanzien gegeven hebben. Noem dat
maar eens geen b├Ęta-gamma-interactie. Onze Wim heeft het goed gezien. Wij
hebben aan de wieg gestaan van de daadwerkelijke emancipatie. De vrouw is
door ons en door niemand anders achter het aanrecht vandaan gehaald, want
door de kant-en-klaarmaaltijden is koken overbodig geworden. Zij, haar
partner of echtgenoot, en de kinderen ontdooien dat het een lieve lust is.
Daarvan leert het hele gezin de culinaire kneepjes van het vak. Daarom gaat
het gezin in het weekend in het snelwegrestaurant genieten van de culinaire
hoogstandjes die daar uit de diepvriezer en de magnetron worden getoverd.
Bij de firma Toekan is het iedere weekend gehaktdag en dat is smullen
geblazen.
De levensmiddelensocioloog heeft nog veel meer gelijk. De
voedingsmiddelenindustrie heeft met succes de armoede in de gezinnen en
andere huishoudens bestreden. Natuurlijk is Jan Modaal niet in staat om
verse klappermelk te kopen, want kokosnoten zijn peperduur. Daarom is het
geweldig dat door de voedingsindustrie Jan Modaal en zijn familieleden toch
kunnen genieten van geprefabriceerde exotische gerechten met een vleugje
kokosmelk. Laten we ook de katholieke bijstandsmoeders niet vergeten die op
vrijdag, dankzij de Duitse prijsvechters en de Noorse visindustrie, op
vrijdag gekweekte zalm kunnen opdienen. Zelfs de geneugten van het mondaine
leven hebben op zon- en feestdagen onze Vinexlocaties bereikt. De
bubbeltjeswijn van de supermarkt maakt van de saaiste huiskamer een
spannende tingeltangel en de geserveerde inktzwartgekleurde viskuit wekt de
indruk van ongekende weelde en rijkdom.
Het is waar dat door de inspanningen van Wim en de zijnen ons eten grondig
veranderd is en het is ook waar dat over wansmaak niet te twisten valt.
Maar soms denk ik voorzitter je hebt groot gelijk. Je bent niet streng
genoeg. Laat academici de kolommen van de bladen maar vullen, maar verbiedt
het maar weer dat een wereldvreemde Wageninger gerenommeerde culinaire
journalisten van repliek dient, want dat is huilen met de baret op. Laat
het in de kwaliteitskrant maar bij de prachtige kleurenadvertentie van het
meisje met de hagelslag.

Kees de Hoog

Re:ageer