Organisatie - 1 januari 1970

Scriptie schrijven over verdronken kust

Voor haar afstudeervak deed Sara Mulder, zesdejaars studente Biologie, bijna vier maanden lang etnobiologisch onderzoek in Sri Lanka naar het gebruik van de mangrovebossen voor voedsel en brandhout. Eind november keerde ze terug. In Sri Lanka hield ze interviews met de lokale bevolking en bezocht ze de mangrovebossen aan de kust nabij de stad Galle. Op de avond van tweede kerstdag hoorde ze van de vloedgolf in Azië, die ook dat kustgebied overspoelde.

'Ik was bij mijn vriendje naar Freek de Jonge aan het kijken, toen zijn broertje naar beneden kwam en het vertelde. Hij had het op internet gelezen. We wisten toen alleen dat ook Sri Lanka was getroffen. De volgende dag heb ik zoveel mogelijk opgezocht op internet en daaruit bleek dat ook het gebied waar ik heb gezeten was overspoeld. Ik heb ook mijn tolk geprobeerd te bellen, die woont vier kilometer van de zee, maar die kreeg ik de eerste dagen natuurlijk niet te pakken.
Toen ik hem voor het eerst sprak, heeft hij me eigenlijk alles verteld. Van de puinhoop, de chaos, de lijken die overal ronddreven. De drie kwartier dat we aan de telefoon zaten, heb ik eigenlijk alleen maar geluisterd. Er klonk zo'n onbegrip uit zijn verhaal. Onder de mensen heerst een enorme verslagenheid, ze zijn hun toekomstbeeld kwijt.
Later heb ik hem nog een paar keer gesproken. Hij vertelde toen over de verwoestingen in de stad. Dat ging echt zo van: 'Weet je nog die kopieerwinkel? En dat restaurantje waar we toen wat gedronken hebben? Die zijn weg.' Op het journaal zag ik ook het busstation waar ik vaak kwam en waar nu de bussen in het water dreven. Heel onwerkelijk.
Hij kon me niets vertellen over de mensen in het dorp waar ik woonde, alleen dat de meeste naar de tempel waren gevlucht. Ik heb nog altijd geen idee hoe het met de mensen is die ik daar ken, en daar kom ik voorlopig ook niet achter. Misschien dat het meevalt. Het dorp waar ik woonde lag achter de mangrovebossen en niet direct aan de zee.
Momenteel ben ik nog wel bezig om mijn verslag af te maken, maar ik vind het moeilijk om me ertoe te zetten. Ik heb citaten van mensen die ik mij goed herinner en waarvan de meeste nu misschien wel dood zijn, of alles kwijt zijn. Het voelt ook heel oneerlijk, een beetje egoïstisch. Dat je hier nu werkt aan de afronding van je studie, terwijl die mensen daar hun leven weer proberen op te pakken. Ik ga er zeker ook een hoofdstuk aan wijden.
Zelf wilde ik graag iets voor de mensen doen. Vanuit mijn achtergrond bij de WSO had ik al plannen wat te doen en toen ik door de universiteit benaderd werd of alles goed ging, hoorde ik ook van een ander studenteninitiatief. Nu zijn we met z’n allen bezig met het organiseren van een grote actie op 26 januari. Daarmee halen we geld op voor de wederopbouw en psychologische hulp. Want dat is wat ze nu nodig hebben.' / JH

Re:ageer