Wetenschap - 1 januari 1970

Scholenvoorlichting

Scholenvoorlichting

Scholenvoorlichting


,,Jemig, wat stellen jullie een eisen, dan moet je vast heel erg slim zijn
en word je later heel rijk’’ bedacht een vmbo-leerlinge die ooit kwam
kijken bij de infokraam van Wageningen op haar scholengemeenschap. ,,Ja,
wij maken heel wat leuke dingen mee,’’ bevestigen de scholenvoorlichters
(zie foto). Op naar Eindhoven voor twee voorlichtingsrondes met twee
getrainde scholenvoorlichters, en nog een student om wat over het
studentenleven te vertellen. Eerst even om de sleutels van de Wageningen UR-
auto, een beamer en laptop voor de powerpoint-presentatie en een
steekwagentje vol informatieboekjes. ,,Dat vind ik nog steeds zo wauw. Wat
een verantwoordelijkheid en vertrouwen. Je krijgt zomaar de autosleutels in
je handen gedrukt.’’ Vertelt Eva van den Broek, tweedejaars Internationale
ontwikkelingsstudies. Als Bregje de Kort, studente Moleculaire
wetenschappen, vertelt dat ze nog maar net haar rijbewijs heeft, is het
schrikken. ,,Maar die jongen van plantenwetenschappen, dan moet je je echt
vasthouden, die scheurt met een vaart door de bochten, dat wil je niet
weten.’’
De speciale auto is netjes geparkeerd voor de ingang van de school zodat
niemand Wageningen over het hoofd kan zien. ,,Dat is mooi voor ons’’, knikt
Bregje als er een briefje in de school hangt dat er een voorlichtingsronde
natuurkunde van de VU is uitgevallen wegens ziekte.
Eenmaal echt binnen serveren twee vriendelijke dames verse soep, keuze uit
vegetarisch en niet-vegetarisch. Dan een broodje kaas of ham en vervolgens
keuze uit drie soorten taart. De voorlichters van deze avond verzekeren
beteuterd dat het er jammer genoeg niet altijd zo luxe aan toe gaat. En na
afloop krijgt iedereen ook nog eens, zoals bijna altijd, een fles wijn mee
naar huis.
Onder het oplepelen van de soep en het genieten van de taart wordt meewarig
rondgekeken waar de collegavoorlichters van andere universiteiten in
rondlopen. Het drietal is opgelucht dat zij de eigen kleding aanmogen.
,,Het is vaak heel gezellig, vooral op de infomarkten of beursen waar je
vaak dezelfde mensen van universiteiten tegenkomt. Dat is lekker kletsen.
Ze zeggen vaak tegen ons dat wij altijd zo lekker enthousiast zijn. En dat
is ook zeker zo. Andere universiteiten blijven vaak achter hun tafel
zitten, maar wij proberen gesprekken aan te knopen met de scholieren. Je
moet zo toegankelijk mogelijk proberen te zijn. Want je wilt toch niemand
door je vingers laten glippen. Vaak is zo’n markt voor scholieren alle
universiteiten aflopen om pennen te jatten, maar die hebben wij niet en dan
gaan ze ernaar vragen want dat vinden ze wel raar.’’
Nu snel de lokalen opzoeken. Dat valt nog niet mee, want de school blijkt
een waar doolhof met wel heel veel lokalen. ,,Zolang heb ik in Wageningen
nog nooit hoeven zoeken.’’ Snel de beamer een plaatsje geven en de
verschillende brochures op tafel leggen. Als de bel gaat, komen de
leerlingen binnendruppelen, vaak met ouders. Die zullen later ook de meeste
vragen stellen. Eerst vraagt Julia Diederen, AIO bij Levensmiddelenchemie,
of er iemand is die weet waar Wageningen ligt. Er gaat zowaar een vinger
omhoog. ,,Tussen Ede en Rhenen’’ Zo heeft Julia het nog nooit gehoord. Het
blijkt dat de man jaren in Wageningen heeft gewoond. Dan vertelt Julia
over de studie Voeding en gezondheid. Julia kreeg de tip om voor
studievoorlichting te gaan werken van haar professor. Die vond haar zo goed
kunnen uitleggen en presenteren. Bovendien ontwikkelt ze als AIO
onderwijsmethoden, en kan ze nu gelijk snuffelen aan hoe het nou is om voor
een klas te staan. ,,En het is natuurlijk leuk om de universiteit zo te
helpen.’’ Benauwde gezichtjes als in het lokaal begint te dagen dat door
die roemruchte internationalisering er veel vakken in het Engels zijn. Maar
Julia weet ze goed gerust te stellen. ,,Nou niet schrikken, zelf slaagde ik
met een vier op mijn eindlijst voor Engels, en het is allemaal goed
gekomen.’’ Vervolgens begint het ontladende gelach en geproest als de
scholieren en hun ouders horen dat je in Wageningen zelfs een sport kan
doen als frisbeeën.
In een ander lokaal vertelt Eva over de studies Biologie en Landschap,
planning en ontwerp. Er is zoveel belangstelling dat er stoelen bij gehaald
moeten worden. Vanwege imagebuilding moeten de voorlichters liever geen
woorden noemen als knus, gezellig, klein, boer en landbouw. Eva vindt dat
soms wel lastig. Als de bel het einde van de voorlichtingsronde inluidt,
ontstaat er een run op de brochures van alle opleidingen. En Eva praat nog
gezellig na met enthousiaste scholieren die nog wat willen weten.
| Esther Tol, Foto Guy Ackermans

Re:ageer