Student - 7 mei 2009

SINTERKLAAS IN INDIA

Rabiës, agressieve apen, de god Shiva en Sinterklaas. Jorien van Lambalgen, studente Internationale ontwikkelingsstudies, kreeg er tijdens haar stage in Pondicherry allemaal mee te maken. Ze werkte vier maanden voor Prime Trust, een ngo die microkrediet verleent aan vrouwengroepen.

nieuws_3236.jpg
‘Ik moest bij Prima Trust fondsen werven en partnerships onderhouden. Maar net als de andere vrijwilligers en Indiase stafleden was ik een groot deel van de tijd bezig met ontbijten, lunchen, chai drinken en muziek luisteren. Het werktempo ligt in India namelijk een beetje erg veel lager dan in Nederland. Het ontbrak aan leiderschap in de organisatie en projecten zoals het child sponsorship program waren geen succes.
Als vrijwilligers besloten we dan zelf maar een dog sponsorship program te beginnen. We hadden namelijk een straathond gevonden die leek op een halfdode, haarloze rat met een vlooiencircus op zijn rug. Het alternatieve project was een succes. De hond is nu gezond. Hij woont bij de organisatie en is een beetje de mascotte. We hebben hem Rabiës genoemd.
Rabiës kwam trouwens erg goed van pas toen we Sinterklaas gingen vieren. Onze Indiase staf kende het niet, maar we hebben ze uitgelegd hoe het werkt. We hebben allemaal gedichtjes geschreven en cadeautjes uitgedeeld. Ik was de enige van de vrijwilligers die Sinterklaas durfde te spelen. Ik had een rood tasje met een waterfles erin als mijter, een baard van wc-papier en Rabiës als schimmelpaard. De kindjes van de medewerkers vonden het wel een beetje eng.
In de weekenden maakten we vaak uitstapjes met de vrijwilligers. We hebben een keer een heilige vulkaan beklommen waar volgens legendes allerlei goden hebben gevochten. Het was heel mistig, en de beklimming was zwaar. Op de top kwamen we de god Shiva tegen, maar dan in de gedaante van een kluizenaar die zich Shiva Guru noemt. Hij woont al vijftien jaar op de top in een hutje van plastic zakken en brengt zijn dagen mediterend en wiet rokend door. Hij zegende ons door kalkpoeder op ons gezicht te smeren terwijl hij een mantra zong. Daarna vroeg hij wat geld omdat één van zijn plastic zakken was gescheurd. In datzelfde weekend werden we ook aangevallen door dolle apen met enorme hoektanden die zagen dat we bananen aan het eten waren.
Ik woonde samen met de andere vrijwilligers in kamers boven het kantoor van de organisatie. We hebben er eens dagenlang zonder stroom vastgezeten, nadat heel Pondicherry overstroomd was tijdens een zware cycloon. Het oranjebruine water, waar dode ratten en afval in dreven, kwam tot je knieën. Vier dagen hebben we bij kaarslicht gegeten van restjes voedsel die we nog overhadden.
Nu ik terug in Nederland ben mis ik Rabiës, de mooie kleuren en de drukte op straat. In Nederland is alles grijs en zit iedereen binnen. Wat ik niet mis is de vieze lucht. En de mannen daar die altijd iets van je willen.’

Re:ageer