Wetenschap - 1 januari 1970

Rosse stekelstaart

Rosse stekelstaart

Rosse stekelstaart

Groot-Brittannië wil vierduizend rosse stekelstaarten - een Amerikaanse eendensoort - afmaken. Deze ruddy duck is een bedreiging voor de Spaanse witkopeend, die het gevaar loopt uit te sterven. Door vermenging van de twee nauwverwante soorten zou de witkopeend geheel kunnen verdwijnen. Mag je de ene eend uitroeien om de andere eend te beschermen?


Er is natuurlijk iets voor te zeggen dat je een bedreigde inheemse soort beschermt. De rosse stekelstaart kan van Engeland naar Spanje trekken en daar door bastaardisering bijdragen aan het verdwijnen van het genetisch materiaal van de witkopeend

Een paar jaar geleden hadden we hier in Nederland nog een heldere gedragslijn: vreemde soorten horen hier niet thuis. Inmiddels denken we daar heel anders over. Natuurmonumenten, Staatsbosbeheer en LNV willen exoten niet meer afschieten; sterker nog, eigenlijk willen we de term exoten niet meer gebruiken. Want wie bepaalt wat een exoot is? De Turkse tortel zit tegenwoordig overal in Nederland. Voor de oorlog kwam hij hier niet voor, die is in de jaren vijftig op eigen houtje via de Balkan hierheen gekomen. Moet je die dan afschieten? De rosse stekelstaart is door de mens in Europa geïntroduceerd, maar er kunnen ook individuen uit Amerika zijn overgevlogen. In Nederland zeggen we dan niet: weg ermee

Ik zit in het bestuur van Natuurmonumenten en wij trekken de lijn door naar de mens. In de vereniging leeft een soort onderhuids gevoel van onvrede over een rigide, intolerante opstelling tegenover exoten. Je moet niet zo puristisch denken in termen van soorten en rassen. Als je van een dier kunt zeggen dat het uitheems is en daarom weg moet..

Wat geeft je het recht om individuen het leven te ontnemen vanwege een principe? In Groot-Brittannië zijn de meningen ook niet eenduidig. Daar worden, net als in Nederland, geen maatregelen getroffen tegen de muntjak - het blafhert - waar vorig jaar zoveel over te doen was

Dan is er nog het technische aspect: het is niet makkelijk een soort uit te roeien. Denk maar aan de bisamrat - we hebben al tientallen jaren staatsbisamrattenvangers, maar de beesten zijn niet uit te roeien. Vierduizend exemplaren afschieten is geen kunst, maar juist bij de laatste dieren lopen de kosten de pan uit. Die zie je makkelijk over het hoofd. Zeker soorten die zich snel voortplanten, krijg je niet zomaar uitgeroeid. Als er een paar overblijven, zijn ze snel weer op de oorspronkelijke sterkte. Dieren die als een pest worden beschouwd, herstellen zich snel. Dat zijn niet voor niets pestdieren. Moeten we dan als een soort veldpolitieagent door de bosjes kruipen om nog een laatste exemplaar af te knallen? En daarbij is het nog maar de vraag of het publiek zit te wachten op een pure Noordwest-Europese natuur

Re:ageer