Wetenschap - 17 mei 2001

Retour Wageningen UR

Deel 9: Advies voor vier Kwartieren

Wat vooraf ging: Kaj is door een ongeluk terechtgekomen in het oude Ur, een stad die het spiegelbeeld lijkt van Wageningen UR. Zij heeft daar van Kcid Nav-Ena'az de opdracht gekregen het probleem van de tegenvallende aanwas te analyseren. Inmiddels heeft Kaj heel Ur doorkruist en de zaak met allerlei mensen besproken. Nu is ze zover dat ze haar conclusies een aanbevelingen kan presenteren aan de hoge heren van Ur.

Ik had via Kcid aan Se'ek en Se'ek gevraagd de Bruine Forpen die aan het hoofd stonden van de vier kwartieren vrijdagmorgen uit te nodigen voor een rondetafelgesprek, waarin ik mijn advies zou toelichten. Daar werd niet alleen gehoor aan gegeven, naast Kcid Nav-Ena'az zelf waren ook Se'ek en Se'ek, en zelfs de Burgemeester van Ur, Treb Namle'eps, aanwezig, alle drie in het groen. De drie Bruine Forpen, naast Nomis Kniv die ik al kende, stelden zich voor als Naj Kjid (Handschriften), Lu'ap Re'ened (Aanwas) en Retep Re'ibru'uz (Netroppar). Als enige vrouw aan tafel voelde ik me duidelijk in het nadeel, maar ik had het voordeel van enkele duizenden jaren kennis en wetenschap.

De Burgemeester gaf me het woord, en ik stak direct van wal.

"Ik heb het volgende vastgesteld. Er is onvoldoende aanwas en tenminste plaatselijk onvoldoende capaciteit om meer aanwas te kunnen verwerken. Kcid..." ik aarzelde even, "meneer Nav-Ena'az gaf aan dat de logische volgorde zou zijn om eerst meer aanwas te verkrijgen en daarna pas meer capaciteit aan te trekken. Daar ben ik het helemaal mee eens."

Kcid lachte me dankbaar en bemoedigend toe, en ik ging dapper voort.

"Aanwas krijg je alleen met de juiste Rituelen. Er moet dus ge?nvesteerd worden in de juiste Rituelen."

"Mevrouw," zei Lu'ap Re'ened, "bent u er zich van bewust dat we onze Rituelen juist radicaal hebben gewijzigd en hebben aangepast aan de moderne tijd?"

Dat had niemand me nog verteld, maar het verbaasde me niets. Ik wist uit eigen ervaring dat alleen al naamswijzigingen verwarrend werkten. Ik was toch niet voor niets niet gescheiden en had de naam van mijn man gehouden? Als je radicaal verandert is er vaak geen weg terug.

"Aanpassen is goed. Radicaal wijzigen is gevaarlijk, zeker als je tegelijkertijd moet reorganiseren en inkrimpen en juist de oudere mensen ontslaat. Dan verdwijnt alle zekerheid en continu?teit uit het systeem."

Ik wilde graag de weg van geleidelijkheid bewandelen, zowel in mijn huwelijk als daarbuiten. Dat was ook de kern van mijn advies aan Ur.

"Ik stel voor om voor zeven jaar de broekriem aan te halen en het aantal rituelen juist uit te breiden."

Acht paar vragende ogen keken me aan en ik realiseerde me dat ik een voor hen onbekend woord had gebruikt. Toen ik nog eens rondkeek, begreep ik waarom.

"Zeven jaar tevreden zijn met minder eten, bezuinigen, een beetje honger lijden."

Dat begrepen ze wel, dat van de broekriem hadden ze niet begrepen. Ik keek immers in de ogen van acht mannen die gekleed waren in een jurk.

Ik had zeven jaren gezegd op basis van de bijbelse wijsheid van zeven vette en zeven magere jaren, ik had geen idee hoeveel ik ernaast zat.

"Ik zou dus minder geld willen besteden aan nieuwe gebouwen. Geen marmer, geen jade meer, dat is echt te gek. Ik hoor maar steeds dat er weer een gebouw wordt bijgeplaatst, maar gebouwen werken niet; mensen wel. Het enige gebouw dat u nog nodig heeft, is een goede disco die landelijke bekendheid krijgt."

Ik zag allemaal lege blikken, vermoedelijk omdat disco nog niet was uitgevonden, dus zonder te wachten stapte ik over op mijn volgende advies.

"Misschien kunt u ook besparen op de enorme hoeveelheid perkament die nu opgaat aan het sturen van rekeningen aan elkaar."

Ik noemde enkele voorbeelden. Het was me namelijk opgevallen dat ook in Ur het facilitair werken zijn intrede had gedaan, en de gevolgen waren desastreus. Paarse Forpen die een hekel aan elkaar hadden, deden geen zaken met elkaar en kochten nog liever een kameel in Uu dan in het door hen als concurrent geziene Ur-Vertrekkement.

Als papyrus voor perkament in Ur drie cent duurder was dan in Nuk, kochten ze gewoon in Nuk. Het gevolg was dat de faciliteiten in Ur steeds kleiner werden en op een gegeven moment zoveel overheadkosten hadden, dat ze niet meer konden voortbestaan. De papyrusafdeling werd twee dagen na mijn aankomst in Ur gesloten omdat de kritische massa te klein was geworden. Deze afdeling teelde echter ook de meekrap voor rode inkt, en zo konden de Urianen op een gegeven moment alleen nog maar met blauwe inkt schrijven. Rode inkt kochten ze vervolgens in Uv, tien cent duurder dan in Ur.

Ook was het relatief duur voor veel Urianen om een kameel met kamelendrijver in te huren van het Centrale Vervoerbedrijf, waar Nevets en ik onze kameel hadden gehuurd om naar Di-Datsylel te gaan. Binnen veel Vertrekkementen werd daarom een nap-student belast met de kamelendrijverij. De gevolgen waren echter dat er veel kamelen verloren gingen, en dat de kosten daarvan beduidend hoger waren dan van het hele Centrale Vervoerbedrijf. Niemand leek dit echter te willen zien en ik hoopte dat er een keer een flink hoge Forp met kameel en al op hol zou slaan.

De administratie die gepaard ging met deze hele rekeningschrijverij, kostte allemaal mensen die anders ingezet hadden kunnen worden bij het doorlopen van Rituelen met jonge aanwas.

De enige die volgens het hoofd van het Centrale Vervoerbedrijf profiteerde van dit alles was de E'irtsudni, die goedkope faciliteiten gebruikte ten koste van Urianen die daar behoefte aan hadden. Zo was er geen tweepersoons kano meer te huur in heel Ur, omdat de E'irtsudni die gebruikte voor vervoer van grondstoffen voor hun eigen producten.

Ademloos luisterden de acht wijze mannen toe, maar ik zag dat ik een aantal van hen pijnlijk getroffen had en ik was bang voor hun reactie.

Desalniettemin sloot ik af met de klap op de vuurpijl.

"Het verkrijgen van aanwas is vervolgens nog steeds niet erg eenvoudig. U kan niet concurreren met steden waar ze Rituelen hebben die totaal niet bij Ur passen, zoals bijvoorbeeld voor Ri-Medicinaal. U kunt ook niet concurreren met andere regio's. De bergen van Neg'ninorg zijn te ver weg; daar kaapt u niemand vandaan."

Ik was heel even op neutraal terrein en de gezichten ontspanden.

"Op alle andere gebieden zult u moeten zorgen dat Ur positief in het nieuws komt. Rosse Forpen moeten in commissies komen, aanwas moet gestimuleerd worden om mee te doen aan landelijke sport- en debatteerwedstrijden, iedereen moet zijn stem laten horen in landelijke discussies, voorzover hij er verstand van heeft, natuurlijk. Lid worden van verenigingen, boeken schrijven, noem maar op. U kunt niet volstaan met navelstaren."

Ik keek hen allemaal een voor een aan.

"En ? zult zorg moeten dragen voor kwaliteit, continu?teit, een positieve instelling, en vertrouwen in het kunnen van Ur. Ik stel voor dat u vooral uitgaat van beloning van de mensen en niet van straffen."

Dat had ik geleerd op de puppycursus, waar ik op was gegaan toen er na drie weken "foei" roepen met mijn hond Bobo geen land meer te bezeilen was. Bobo, die ik bij Steven in Afrika had moeten achterlaten, had binnen twee weken puppycursus een volledige metamorfose ondergaan.

"Als u vertrouwen heeft in de mensen onder u, zullen zij vertrouwen hebben in u en in het systeem, en uiteindelijk dus in Ur."

Ik zag Naj Kjid instemmend knikken, en stelde vast dat ik tenminste ??n medestander had, en dat gaf me hoop voor het voortbestaan van Ur.

Kay de Wit

Tekening Henk van Ruitenbeek

Re:ageer