Wetenschap - 22 maart 2001

Retour Wageningen UR

Retour Wageningen UR

Deel 3: Schaal 10

"We hebben te weinig jonge aanwas, en dat betekent binnen tien jaar het einde van Ur. Sinds enige jaren gaat het steeds hetzelfde: de voortekenen zijn slecht, dan kapen we nog wat weg van Uu, maar het totaal is steeds onder de maat. Inmiddels halen we wat aanwas uit het buitenland, maar die tellen niet even zwaar mee; die noemen we cSM's."

Omdat ik inmiddels tot de conclusie was gekomen dat aanwas een eufemisme was voor kinderen, vroeg ik me vol walging af of wegkapen van Uu feitelijk kinderroof betekende.

"Aanwas wegkapen van Uu, wat is dat?" vroeg ik, terwijl ik mezelf verbaasde door mijn gezicht volledig in de plooi te houden.

"Oh, Uu is de dichtstbijzijnde stad waar we nogal wat aanwas die daar overcompleet is wegkapen. Uu ligt hier ongeveer een halve dag te kameel vandaan."

Het idee dat kinderen ergens overcompleet waren en als handelswaar werden beschouwd was teveel gevraagd voor mijn zelfbeheersing, en de walging moet van mijn gezicht te lezen zijn geweest.

Nav-Tsa legde dit gelukkig totaal verkeerd uit.

"Oh, wat spijt me dat," zei Se'ek Nav-Tsa. "Wat ongevoelig van me! U bent natuurlijk nog van streek en dan begin ik over kamelen. Het spijt me heel erg, maar we hebben uw kameel nog niet kunnen vinden. Maar we hebben nog steeds iemand aan het zoeken."

Later had ik begrepen dat ze aan mijn gave blote voeten hadden afgelezen dat ik nooit had kunnen lopen naar Ur. Dat ik vanuit Ede had gefietst en mijn pumps onder mijn snelbinders had gestopt, was nooit bij hen opgekomen. Ik moest wel te kameel zijn gekomen.

De gedachte aan mijn fiets, de ontvoering door Ydur en zijn kameraad, en de kinderroofverhalen. Dit alles had me inmiddels volledig uitgeput. Ik wilde er meer van weten en kijken wat ik kon doen aan kinderroof, maar eerst wilde ik rusten, volledig uitrusten.

"Ik denk dat ik u kan helpen, maar ik ben moe van de reis," zei ik.

"Natuurlijk," zei Nav-Tsa. "Ik neem je aan. Je kan direct naar het Hoofd MRH, zij zal bepalen welke schaal je krijgt. Mijn koetsier brengt je daarna wel naar je kamer."

Tien minuten later stond ik in het kantoor van het Hoofd MRH. Een groot bord gaf aan waar de afkorting voor stond: Makes Residents Happy.

Het hoofd MRH was een zeer zelfverzekerde dame en ik was blij dat vrouwen hier een flinke vinger in de pap hadden. Naast haar zat een stille, wat oudere man. Hoofd MRH wond er geen doekjes om. "Welke schaal dacht u zelf?"

Het viel me op dat ik door haar met 'u' werd aangesproken, naar ik veronderstelde om afstand te houden. Het zou niet makkelijk zijn om iemand als vriend te beschouwen en hem vervolgens een schaal lager dan verwacht door de neus te moeten boren.

Ik wist niet of de schalen toen al net zo genoemd werden als in de eenentwintigste eeuw gebruikelijk was, maar ik waagde een voorzichtig gokje. "Schaal 12," zei ik met enige twijfel in mijn stem.

"Hahaha," lachten ze beiden in koor. "Waar bent u geweest, de laatste jaren? De tijd dat mensen binnenkwamen in de schaal die ze eigenlijk verdienen is geweest, hoor!"

Ik was blij dat ik in ieder geval geen onzinnig voorstel had gedaan, en hoopte dat ik als goede onderhandelaar gezien zou worden. Ik was zelf echter bereid om ieder bod te accepteren. Als werkloos ingenieuze greep ik immers iedere kans op een vaste baan met twee handen aan. Werken via Start was leuk, maar vastigheid was leuker.

"Schaal 11?" vroeg ik.

Nu keken ze elkaar nadenkend aan, en ik begon me af te vragen hoe vaak ze dat al gedaan hadden, en of dit een geritualiseerde formaliteit was. In dat geval was ik kansloos.

"Hoe oud bent u?" vroeg de man.

De vraag verraste me volledig, en ik kreeg er ook flink tabak van.

"Twee?nveertig!"

Klootzak, dacht ik erachteraan, maar hield me gelukkig net in, zodat ik het niet hardop zei.

"Twee?nveertig? Zo oud?"

Nu was ik volledig geknakt.

"Geef me maar schaal 10 dan ben ik direct je kantoor weer uit!"

"Schaal 10 lijkt me inderdaad meer dan genoeg," zei het hoofd MRH.

Ik liep op aanwijzing van het hoofd MRH achter de oudere man aan, naar een kamer waar zijn naam in grote letters op stond: Bor Nav-Mortso'o. Met gebogen rug liep hij voor me uit de kamer binnen. Plotseling realiseerde ik me dat het niet mee zou vallen om zo'n onpopulaire functie te vervullen en ik was niet langer kwaad op de man.

Hij haalde uit een grote kast een houten bord van zo'n dertig centimeter doorsnee. In het midden stond met grote letters 'TIEN'. Met een mes kerfde hij langs de rand mijn naam in het bord, terwijl ik de letters spelde.

"Veel succes in uw nieuwe baan. U bent bij deze aangesteld met schaal 10, als Temporary Manager Aanwas De Novo bij de Hoofddiscipline Citybelang Ur," zei hij, terwijl hij me de schaal overhandigde.

Een ding was tenminste onveranderd: lange functienamen in verschillende talen door elkaar, die desondanks niet goed in staat waren om de functie begrijpbaar te omschrijven. Wat resteerde was even obscuur als mijn eigen, uit meerdere talen samengestelde naam. Gelukkig verduidelijkte Bor mijn functieomschrijving zelf direct.

"Uw taak is te zorgen voor nieuwe aanwas. Misschien kan Kcid Nav-Ena'az u helpen?"

Ik begreep het nog niet helemaal. Moest ik zorgen voor meer kinderen en ging iemand die The Kid heette mij bevruchten? Ik besloot dat ik me daar niet voor zou lenen.

Als op commando kwam Kcid Nav-Ena'az binnen, gekleed in een donkerbruine jurk die als het licht er goed op scheen ineens groen leek.

Ik bekeek hem van top tot teen. Iets ouder dan ik, met een eerlijk gezicht. Ik begreep waarom hij Kcid heette, want hij had een jongensachtige uitstraling.

Ik dacht even na of ik het erop zou wagen.

Nee, ik was geen broedmachine. Bovendien had ik vanmorgen nog mijn pil geslikt, bedacht ik met mijn laatste restje gevoel voor humor. Geschrokken bedacht ik me ook dat ik mijn strip anticonceptiepillen niet mee had genomen naar Ede en dat ik ze dus niet bij me had in Ur.

Kcid (ik mocht hem direct Kcid noemen) bleek echter een zeer realistische man en raadde enige dagen rust aan voor ik zou beginnen met mijn daadwerkelijke taak.

"Ik stuur je wel een briefje met een opdracht."

En zo begon ik als Temporary Manager Aanwas De Novo bij de Hoofddiscipline Citybelang Ur.

Kay de Wit

Tekening Henk van Ruitenbeek

Re:ageer