Wetenschap - 1 januari 1970

Regelgeving

Regelgeving

Regelgeving


Ik snap dat niet. Het ene initiatief is nog niet koud of de volgende staat
al weer klaar. Het lijkt wel of onze voorzitter Dijkhuizen niets anders te
doen heeft dan zich druk te maken over regels in de veehouderij. Eerst een
commissie over de toekomst van de pluimveehouderij. Mooi rapport. Klein
onderdeel: regelgeving. Hierna een nieuwe Unie van Utrecht. En weer was
Dijkhuizen erbij. In de uitslag, u raadt het al, knellende regelgeving.
Maar ook dit was blijkbaar niet genoeg. En dus kwam er een werkgroep. En
dit keer is het menens. De opdracht is na te gaan ‘in hoeverre het woud aan
regels (..) een belemmering vormt voor de ontwikkeling en vernieuwing van
een sector met toekomstperspectief’. Een frontale aanval dus op de Haagse
regelneven.
Nu heb ik alle vertrouwen in deze groep, waarvan de leden hun sporen
ruimschoots verdiend hebben. Ze zullen belemmeringen in kaart brengen die
de veehouderijbranche zo graag oplepelt. Op voorhand is het dus duidelijk
wat hier uitkomt. In een advertentie (!) staat al dat men: ‘waar mogelijk
(wil) komen tot een top tien van (..) belemmeringen’. De vraag is of je
daar een werkgroep voor nodig hebt. Een simpele kliklijn lijkt me
voldoende.
Mijn grootste bezwaar richt zich echter op de wijze waarop deze groep
verkenners op pad wordt gestuurd. De opdracht impliceert al dat regelgeving
belemmerend werkt. Regels zijn fout. Leve de vrije markt. Maar wie
garandeert dat het opheffen van deze top tien leidt tot ontwikkeling van
een ‘sector met toekomstperspectief’? Hadden we ook niet zoiets voor ogen
in de energiebranche? Al iemand gesproken die door twee (jawel)
energieleveranciers wordt aangeslagen? Vraag deze mensen maar eens hoe
eenduidig de regelgeving is geworden. Het bedrijfsleven is volgens mij
minstens zo vernuftig in het opstellen van een ‘woud aan regels’. En kijk
in Californië waar liberalisering toe kan leiden; hier lieten producenten
een energietekort ontstaan om de prijzen op te kunnen drijven. Of bel met
New York waar laatst weer de stroom uitviel. Gebrek aan onderhoud. Was
immers niet verplicht.
Een terugtredende overheid leidt niet automatisch tot een betere wereld.
Maar dat wil men ook niet. De voorzitter van de werkgroep heeft immers al
eerder aangegeven waar het wat hem betreft naar toe moet. Minder, en vooral
vrijblijvender, regels. Het gaat om de laagste kostprijs. In zijn
inaugurele rede sprak hij de vrees uit dat de kostprijs zou worden verhoogd
door ‘de stringente maatregelen op milieu, gezondheid en welzijnsgebied in
Nederland’. De man komt dus op voor de veeindustrie. Dat is zijn goed
recht. Zijn hele werkzame leven heeft hij waarschijnlijk niet anders
gedaan, en zijn leerstoel wordt immers door de industrie betaald. Dezelfde
trouwens waar Dijkhuizen werkte voor hij hier voorzitter werd. Het doel is
helder: goedkoper produceren door het schrappen van maatregelen. Triest. Na
alle crises zijn we in Nederland nog steeds maar met één ding bezig: het
verlagen van de kostprijs. Ten koste van een fatsoenlijke regelgeving. Ik
persoonlijk zie graag dat de overheid een beetje greep houdt op mijn
gezondheid (om maar iets te noemen), maar daar kun je natuurlijk over
twisten. Ik zou zeggen: ga er voor. Immers, wie betaalt, bepaalt. Daar heb
je toch geen werkgroep voor nodig?

Egbert Lev

Re:ageer