Wetenschap - 26 april 2001

Recht op een gameboy

Recht op een gameboy

Een aantal kinderen schiet overeind als ze binnenkomt. "Wie is dat joh, een zwerver of zo?" Giechelend stoten ze elkaar aan. Meester Gerritsen is echter onverbiddelijk: "Nee mevrouw, we zijn nu bezig met lesgeven, hier hebben we geen plaats voor u!"

Het begin van de presentatie van de Amnesty International-scholengroep blijkt een succes te zijn. De aandacht van de kinderen is getrokken. Als even later toch besloten wordt de vrouw terug te halen, vertelt ze in gebrekkig Engels dat ze uit Servi? komt en gevlucht is. "Dat komt omdat ze iets tegen de politiek had geschreven", weet een jongetje voor de rest van zijn klasgenootjes te vertalen. Besloten wordt om de mevrouw (Joyce Mureau, student Voeding en gezondheid) na de les te helpen. Tot het zover is, kan ze in de klas wachten. Dat ze even later een gespreksgroepje leidt, is voor veel kinderen toch wel verwarrend, want hoorde ze er nu wel bij, of toch niet?

De scholengroep, die vrijwel geheel uit studenten bestaat, probeert met presentaties, toneelspel en gesprekken, thema's als mensenrechten en rechtvaardigheid bij kinderen op basisscholen bespreekbaar te maken. Elk jaar worden er scholen in Wageningen en omgeving uitgekozen om een presentatie te houden voor en met kinderen. Deze keer is de groep te gast in Renkum bij meester Gerritsen in groep 7 en bij juffrouw Bal in groep 8.

Als Ard Zwijnenburg, student Biologie, tijdens de presentatie aan de klas vraagt of iemand weet wat 'amnesty' betekent, zijn er diverse kinderen die hun hand opsteken. Een meisje achterin mag het antwoord geven: "Amnesty, dat betekent algehele kwijtschelding van schulden." Het blijkt dat de meester ze goed op de les heeft voorbereid. De meesten weten wel dat het symbool van Amnesty een kaars (staat voor hoop, legt Zwijnenburg uit) met prikkeldraad (gevangenschap) is.

Wanneer de presentatie is be?indigd, wordt er in kleine groepjes verder gepraat. Daar blijkt al gauw dat sommige kinderen behoefte hebben aan heel nieuwe rechten naast de al bestaande mensenrechten. "Het recht op mijn gameboy, want die mogen ze niet afpakken", roept een van de kinderen in een groepje.

Zwijnenburg moet er maar om lachen: "Maar vind je ook dat iedereen dat recht moet hebben?", probeert hij. Het jongetje is overtuigd: "Ja, iedereen." Tevreden knikken zijn vriendjes om hem heen.

Ook andere rechten worden besproken. De scholengroep heeft grote tekenvellen gemaakt waarop negen rechten staan. Zwijnenburg laat de kinderen stuk voor stuk een recht voorlezen Met name het recht op onderwijs blijkt voor de meesten nogal discutabel te zijn. "Maar zijn jullie dan niet blij dat je naar school mag?", vraagt Zwijnenburg. "Zeker weten van niet dus!"

In groep 8 zijn de kinderen al wat meer overtuigd van het nut van leren. "Anders zit ik maar de hele dag thuis en had ik niet kunnen lezen", zegt een jongen in het groepje van Marleen Vree. Vree is zelf niet meer actief in de scholengroep, maar als er een gebrek aan mensen is, wil ze nog wel eens komen opdraven.

's Avonds vindt de zeswekelijkse vergadering van de groep plaats. Een grotere groep dan die morgen is present. Naast de bezoeken aan basisscholen blijken ze nog meer activiteiten voor kinderen te organiseren. Op 5 mei zullen ze bijvoorbeeld present zijn op het kinderfestival met een groot spel. Mureau: "Het is de bedoeling dat ik in een kleine kooi ga zitten. De kinderen kunnen dan door allerlei spelen te doen, spijlen uit de kooi wegspelen en zo de gevangene vrij spelen." Samen wordt er nagedacht wat voor spelen voor het circuit verzonnen kunnen worden. Ivo Jansen heeft een goede ingeving: "We spelen gewoon omgekeerd galgje, elke keer dat je goed raad, een stukje strop minder."

Tijdens de vergadering evalueert de groep ook de training creatief actievoeren, die enkele leden hebben gevolgd. Onder leiding van een professionele trainer zijn allerlei leuke acties verzonnen. Lenneke Kok heeft er in ieder geval goede idee?n opgedaan: "We kunnen bijvoorbeeld studenten in een collegezaal opsluiten om hen zo eens te laten voelen wat het betekent om achter slot en grendel te zitten."

Of dit echter haalbaar is, wordt betwijfeld. De toekomst zal het uitwijzen...

Arin van Zee, foto Guy Ackermans

Re:ageer