Student - 1 december 2011

Rampenbestrijding in Indonesië

3

Wie? Thomas van Rossum, Regional Development and Innovation (VHL). Wat? Stageonderzoek naar risicoreductie bij rampen. Waar? Simeulue Island en Banda Aceh, Indonesië. Waarom? Meer te weten komen over Disaster Risk Reduction in de praktijk

28-echter-werk-%28vooraan%29.jpg
Gasdampen, viezigheid en complete verkeerschaos, dat is het decor van mijn dagelijkse fietstocht naar kantoor. Fietsen is hier niet gebruikelijk, iedereen rijdt op een motorfiets, maar ik geloof dat ze wel kunnen lachen om die gekke blanke met zijn fiets. Ik woon bij een gastgezin en heb er een hele Indonesische familie bij gekregen. Een drukke, maar gezellige boel. Doordat ik bij hen woon, leer ik veel over de Indonesische cultuur, het eten en de gebruiken. Maar ik kan ook veel teruggeven. Zo leer ik de kinderen Engels, de hele familie krijgt zwemlessen en de moeder leer ik fietsen.
Mijn stage doe ik bij het bedrijf NGO dat na de aardbeving en tsunami in 2004 projecten op het gebied van Disaster Risk Reduction (DRR) heeft opgezet. Ik bekijk projecten in zowel Simeulue Island en op Banda Aceh. Deze twee plaatsen heb ik gekozen voor de verschillende effecten van de tsunami. Simeulue Island lag namelijk veel dichter bij het epicentrum van de zeebeving, maar er vielen veel minder slachtoffer. Dit heeft alles te maken met een tsunami die meer dan honderd jaar geleden Simeulue Island trof. Daardoor is een van generatie op generatie overgedragen legende ontstaan die zegt dat je naar de bergen moet vluchten als de zee zich terugtrekt. De folklore heeft dus duizenden mensenlevens gered. In Banda Aceh was geen geschiedenis met tsunamies, waardoor mensen onvoorbereid waren en er veel mensen zijn omgekomen. Ik vind het heel mooi dat als er geen geld is voor een duur alarm of beveiligingssysteem, een legende mensenlevens kan redden.
Bij mijn dagelijkse bezigheden heb ik veel contact met de lokale bevolking. Superleuk, maar met sommige gebruiken had ik misschien wat voorzichtiger moeten zijn. Tijdens mijn eerste dagen in Indonesiƫ kreeg ik slangenvlees, schildpadeieren en een lokaal drankje voorgeschoteld, en was daarna gelijk twee weken ziek. Stap voor stap gaat het nu beter, maar met het pittige eten moet ik nog steeds uitkijken.

Re:acties 3

  • doei

    bedankt voor de info

    Reageer
  • krijg maar lekker de tering

    Waarmom mijn naam weten

    Reageer
    • Jij ook maar dan

      Waarom die naam?


Re:ageer