Student - 22 november 2010

Ramp

Mensen vertellen altijd aan elkaar wat ze bezighoudt. Soms verliezen ze daarbij uit het oog wat de nieuwswaarde voor de ander is. Vooral bij verhalen over vertraging die ze hebben opgelopen bij het reizen. Standaard niet boeiend. 'Jaaaa, en toen moest ik helemaal via Breda en Nijmegen en toen duurde het vet lang!' Oja joh? 'Ja, kut NS elke keer en zus en zo en dit en dat..' de ontvangende partij geeuwt een keer en probeert over iets anders te beginnen.

Maar als je je urenlang hebt zitten opvreten dan wil je dat ook kwijt. Weet je wel hoe eng dat kan zijn? Opgesloten in een hokkie met mensen die je niet kent die dingen doen die je niet kan en daarbij denken over dingen die je niet weet. Dat doet iets met een mens.
Vrijdag lag het halve land plat. Met een simpele brand was de kern van 's lands infrastructuur om zeep geholpen. Dit moet een terroristische aanslag zijn, dacht ik. De proloog van een reeks aanvallen. Wat zou jij doen, als kwaadwillende hakbar, als je lekker ongeremd het land zoveel mogelijk wil beschadigen? Juist, de hulpdiensten vertragen. Het paste allemaal. Als je twee uur lang in een weiland buiten Geldermalsen opgekruld vastzit, naast een dikke Brabantse boer die grappig bedoelde domme opmerkingen maakt, dan neemt je fantasie soms een loopje met je. Wij wisten alleen wat de krakende intercom ons vertelde. Als we hadden gehoord: 'kch kch we hebben vernomen dat de Friezen een ultimatum hebben gesteld. Onafhankelijkheid of de prins gaat eraan. Kch.' Dan hadden we dat geloofd. We wisten niet hoe lang het ging duren. Dat bracht ons bij elkaar (er zat thans een groep wildvreemden met elkaar te kaarten).
Hoewel het een simpele vertraging betrof, de afsluiting van de buitenwereld en de machteloosheid zullen een beetje overeen hebben gekomen met een echte ramp. Je kunt geen kant op en er was toen relatief weinig zicht op redding. Misschien vertelt men daarom zo graag over hun kleine avontuurtjes via Breda en Nijmegen.

Re:ageer