Organisatie - 28 mei 2009

RADIX

Yvonne de Hilster heeft in het artikel ‘Improviseren in Radix’ in Resource 27 goed weergegeven hoe de bewoners creatief omgaan met beperkingen die het gebouw nu nog heeft of waar we nog aan moeten wennen. Graag wil ik de redactie van Resource uitnodigen om naast dit verhaal, waarin alleen kommer en kwel aan bod komt, nog een verhaal over Radix te schrijven maar dan gebruik te maken van de positieve opmerkingen die de journaliste ook gehoord heeft.
Toen ze me vroeg hoe het bevalt in Radix zei ik, gezeten achter mijn bureau met paraplu en uitkijkend op een van de mooiste vergezichten in Wageningen: ‘heel goed!’. Ik geniet van de moderne architectuur, van de gigantische glasvlakken aan de buiten- en binnengevels en tussen de werkkamers en de gangen. Doordat de laatste vijftig centimeter van de wanden van de werkkamers tegen de glazen gevel ook van glas zijn, ontstaat een geweldig gevoel van ruimte. Als de zon schijnt en de gekleurde schermen zakken is het een exotisch gebouw, schitterend en avant-gardistisch.
Ik hoor ook complimenten van buitenstaanders: Wageningen bouwt gedurfd! En met de beperkingen omgaan, ach een parasolletje, een ventilatortje met koude of warme lucht, een doekje of een rijtje planten en boeken; het veraangenaamt het verpozen en verlevendigt het interieur alleen maar. Het verbroedert en wakkert de creativiteit aan.
En werkplekken in open ruimten? Als ze bij Pepsico in Dallas zeker drie keer zoveel mens per vierkante meter in kleine cubicles in grote zalen proppen en werken met op de achtergrond een rustige grondtoon van creatief geroezemoes, lukt het ons hier ook. Een cultuur van gedempt en beschaafd communiceren ontstaat en hoort straks bij de cultuur. En de transparantie met al dat glas? Te kijk zitten went snel en even binnenlopen doe je gericht omdat je al van verre ziet of je zult storen of niet.
Radix-West? Ik vind het best.

Re:ageer